201 Koffie. 



in de aanplantingen op Ceylon aanrichtte, deden naar een vervanger 

 uitzien. Zij was in 1872 voor het eerst opgekweekt in den botanischen 

 tuin te Kew uit zaden, uit Cape Coast in Liberia ontvangen. Zij 

 kwam daar echter niet in het wik! voor; vermoedehjk is zij vroeger, 

 omstreeks 1830, in Liberia ingevoerd uit Angola, waar zij in het wild 

 groeit. Omstreeks 1875 werd C. liben'ca op Java ingevoerd. Toen ook 

 daar de bladziekte ernstig begon op te treden, ging men zich in het 

 groot op haar cultuur toeleggen. In het begin heeft men veel moeilijk- 

 heden met de bereiding gehad en werd de kwaliteit van het produkt 

 niet gunstig beoordeeld. Vooral na de scherpe prijsdaling van de 

 koffie in 1896 maakte de Liberia koffie zulke slechte prijzen, dat de 

 planters afkeerig werden van de cultuur. Na 1900 heeft men dan ook 

 niet veel Liberia koffie op Java meer aangeplant. Toen nu bovendien 

 ook nog bleek, dat de Liberia koffie, die in den aanvang zoo goed 

 als onvatbaar was geweest voor de koffiebladziekte, op den duur ook 

 vatbaar werd en zelfs dikwijls in bijzonder hevige mate werd aange- 

 tast, heeft men van verdere uitbreiding der Liberia cultuur sinds 1905 

 totaal afgezien. 



De Liberia koffie verschilt van de Java koffie op het eerste 

 gezicht door haar groveren bouw en de grootere afmeting van haar 

 deelen. Zij ontwikkelt zich onder gunstige omstandigheden tot een 

 kleinen boom van 10 en meer Meters hoogte. De bladeren zijn donker- 

 groen, groot (tot 40 C.M. lang), leerachtig, toegespitst, gewoonlijk 

 sterk gerimpeld, met een korten, stevigen bladsteel en duidelijke groefjes 

 (domatiën) in de hoeken, die de zijnerven met de hoofdneri maken. De 

 takken zijn dik en minder buigzaam dan bij de Java koffie. Ook de 

 Ijessen zijn grooter; zij verschillen bij de verschillende boomen zeer 

 opvallend in vorm en grootte en zelfs wat kleur betreft, maar zijn 

 voor lederen boom afzonderlijk vrijwel constant. De buitenste lagen 

 van den vruchtwand zijn hard en dik, vleezig, zoodat men de boonen 

 er niet met de vingers uitdrukken kan. Deze eigenaardigheid van de 

 vrucht heeft oorspronkelijk veel moeite opgeleverd bij de bereiding. 

 Ook de hoornschil is dik, maar nogal bros, het zilvervlies laat niet 

 gemakkelijk los. De bereide boon is grover dan bij de Java-koffie, bij 

 goede bereiding is de kleur helder citrocngeel, bij minder goede be- 

 reiding bleekgeel of groengecl. I )e smaak van het aftreksel der 

 gebrande boonen wordt verschillend beoordeeld; men meent wel eens. 



