214 



voorkomen van de Liberia, terwijl de vruchten meer op die van de Java 

 koffie gelijken, kleiner zijn en een dunner schil hebben. 



Geen dezer hybriden is bij uitzaaiing- constant, alle tot nu onder- 

 zochte kofiïebastaarden blijken reeds in de eerste uit zaad gekweekte 

 generatie zeer sterk te varieëren. 



Men zou zich nu kunnen afvragen of het dan niet mogelijk zoude 

 zijn uit de nakomelingschap van een dergelijke hybride door selectie 

 een zaadvast type te krijgen, dat in alle opzichten de gunstige eigen- 

 schappen van beide ouders vereenigde. Wanneer men echter nagaat 

 dat C. libcj-ica en C. arabica in minstens tien opzichten van elkander 

 verschillen, namelijk: 



in groeiwijze, 



„ bladvorm, 



„ bloeitijd, 



„ temperatuur-eischen, 



„ grootte van de bloem, 



„ grootte van de vrucht, 



„ aard van het vruchtvleesch, 



„ grootte van de boon, 



„ kleur van het bereide produkt, 



„ smaak van de gebrande koffie, 

 dan heeft men in een hybride minstens tien verschillende kenmerken- 

 paren vereenigd. 



Er zijn dan minstens 2^^^ of ruim 1000 verschillende combinaties 

 van al deze verschillende kenmerken mogelijk, ruim duizend verschil- 

 lende vormen, die zich successievelijk in de tweede, derde en verdere 

 generaties van een dergelijke hybride kunnen vertoonen en die dan 

 zelve in den regel ook weer niet zaadvast zijn. 



Wanneer men nog een overzicht zoude kunnen krijgen van een 

 dergelijken overstelpenden vormenrijkdom en wanneer het al gelukte 

 daaruit de enkele gewenschte combinaties uit te zoeken, dan zoude het 

 nog een kwestie worden van verscheidene jaren, men zou toch op 

 minstens vijf generaties moeten rekenen, eer een dergelijke vorm 

 praktisch zaadvast was. Het verkrijgen van een zaadvaste hybride, die 

 aan alle eischen voldeed, zou, wanneer men er ten slotte in slaagde, 

 toch een consequent voortgezette werkzaamheid van misschien 15 a 

 20 jaar vorderen. 



