247 Koffie. 



overzicht \'an de verpliclite koffiecultuur op Sumalra's Westkust willen 

 volstaan. 



Op Snmatra's Westkust was in het begin van de negentiende 

 eeuw koffie reeds een uitvoerartikel en de aanplant van dat produkt 

 nam zoodanig toe, dat in 1831 uit Padang So.000 pikols koffie ten uitvoer 

 kwamen en in 1834 reeds 100.000. Het Gouvernement kocht in het 

 jaar 1S33 de Sumatra koffie op tot den prijs van 9 gulden zilver, die 

 later, in 1835 tot 12 gulden koper of lo gulden zilver werd verhoogd, 

 zonder echter de levering verplichtend te stellen. De koffie, die niet 

 aan het Gouvernement werd verkocht, betaalde een uitvoerrecht van 

 een vijfde van haar waarde als belasting, boven het reeds toen bestaande 

 uitvoerrecht van /'5 — per pikol bij uitvoer naar vreemde havens, ƒ 4 — 

 bij uitvoer naar Nederland met vreemde en / 2 — bij uitvoer naar 

 Nederlandsche schepen. De marktprijs van de koffie was destijds 20 a / 25 

 per pikol. 



V^an de gelegenheid tot verkoop van de koffie aan het Gouvernement 

 werd ternauwernood gebruik gemaakt, van den gezamenlijken oogst 

 voor de jaren 1834 en 1835, ten bedrage van ± 160.000 pikols werd 

 niet meer dan 3800 pikol door het (Gouvernement gekocht. In 1841 

 en 1842 werd geen enkele pikol geleverd aan het Gouvernement. Kr 

 gingen dan ook al spoedig stemmen op om de levering verplicht te 

 stellen en in 1S47 werd door Michiels met toestemming van de 

 hoofden en de bevolking de verplichte levering ingevoerd tegen een 

 inkoopsprijs van /j — per pikol eerste, ƒ6 — per pikol tweede en 

 ƒ5 — per pikol derde soort. 



hr werden toen tevens voorschriften gegeven omtrent verplichten 

 aanplant, er zouden per huisgezin [50 boomen moeten worden geplant 

 en onderhouden. 



Tegen de gedwongen levering had de bevolking geen bezwaar, 

 wel echter tegen den gedwongen aanplant, allerlei pogingen om de 

 bevolking er toe te brengen groote geregelde gezamenlijke tuinen te 

 planten, mislukten totaal. De goede zijde van de verplichte levering- 

 was vooral daarin gelegen, dat de bevolking daardoor in staat was om 

 in de kleine pakhuizen ook kleine hoeveelheden koffie dadelijk a contant 

 te verkoopcn. lot omstreeks 1870 toe was de cultuur zoowat vrij, er 

 wordt omstreeks dat jaar als volgt over gerapporteerd: „De bevolking 

 „van de Maleische landen van dit gewest is afkeerig van het aanleggen 



