413 Thee. 



krachtiger geworden zijn en de ziekte niet binnen een bepaalden tijd 

 terugkrijgen. Dat Helopeltis veelal eenige maanden na den snoei 

 optreedt, moet o. i. vooral aan den snoei worden geweten, waardoor 

 de plant verzwakt en vatbaarder wordt voor deze kwaal. Ook de />////.■ 

 kan de oorzaak zijn van het optreden der Helopeltis (is immers te 

 beschouwen als een soort snoei) doch de hoofdoorzaak blijft de snoei. 



ó. Mijtai. Is voor de lagere thee-ondernemingen de Helopeltis 

 de ergste kwaal, voor de hoogere ondernemingen is tlit ongetwijfeld 

 de Oranje Mijt {Ihxvipalpns obovatics) een diertje, dat op Java is 

 ingevoerd naar alle waarschijnlijkheid met het theezaad uit Britsch- 

 Indië. Eerst door de onderzoekingen van Dr. Bern.\kd, den Directeur 

 van het Theeproefstation te Buitenzorg, is men nader bekend geworden 

 met een aantal Mijten l) (Acarinae), die zich tegenwoordig op }ava in 

 de thee bevinden. \'roeger sprak men alleen van de Roode Mijt en 

 meende, dat dit dier vooral op de hoogere ondernemingen zooveel 

 schade deed. Gebleken is evenwel dat dit niet de Roode maar de 

 Oranje Mijt is. 



In tegenstelling met de Helopeltis treedt dit diertje voornamelijk 

 op in den drogen moesson; na een aantal warme, droge dagen van 

 den Oostmoesson ziet men ze verschijnen, eerst op de onderste en 

 daarna ook op meer naar boven zittende blaren. 



Het diertje is zoo klein, dat men het nauwelijks met het bloote 

 oog kan onderscheiden, en bevindt zich meestal aan den onderkant 

 van het blad. V{')ur dat het diertje volwassen is, vervelt het eenige 

 keeren en laat de velletjes op het blad achter; vandaar, dat het blad 

 een geelbruine tint krijgt. Met een loupe kan men de beestjes en de 

 velletjes duidelijk onderscheiden. 



Evenals de Helopeltis leven ook deze diertjes van het sap der 

 blaren, dat zij opzuigen na er met hun zuigsnuit een gaatje in geprikt 

 te hebben. Door een groot aantal beestjes wordt zoo het eene blad 

 na het andere aangetast, en zelfs de jonge takjes blijven niet gespaard. 

 De sterk aangetaste blaren sterven af en vallen van den boom, zoodat 

 een erg aangetaste Ijoom er zeer schraal en gehavend uitziet; zelfs 

 de takken, die veel blad o[) deze manier hebben verloren, sterven af 



1) Zie -Mededeeling Xo. III van het Theeproefstation. 



