425 Thee. 



wordt het blad nooit verzameld in een doek, maar in een korl, dien 

 de plnkvronw op den rng draagt en waarin het blad veel beter ligt 

 dan in den Javaanschen doek of slendang, die het soms erg knenst 

 en waarin het dikwijls zoo warm wordt, dat het gaat broeien en 

 fermenteeren, tot groot nadeel voor de ilaar uit te bereiden thee. 



Zijn de plukvrouwen met hare bundels blad in de fabriek gekomen, 

 dan wordt dit gewogen en volgens het gewicht het plukloon berekend 

 en uitbetaald. 



De prijs, dien men betaalt, is gewoonlijk om en bij een cent per 

 pond, terwijl voor )iat blad een zeker fjercentage wordt gekort. 



Hkt vkrflenzen. 



Het theeblad bevat, wanneer het geplukt wordt, ongeveer 80 o/q 

 water; het jongste iets meer, doch het oudste iets minder (tot enkele 

 percenten). 



\'an deze 80 O/d moeten er 20 a 40 'Y^ worden vcrwijdenl, om 

 het blad lajoc, d.i. geschikt voor het rollen te maken. 



Is een theeblad geplukt en men legt het neer, dan zal het lang- 

 zamerhand zijn water verliezen; de transpiratie, die plaats vond terwijl 

 het blad nog aan den boom zat, gaat door en de watertoevoer is door 

 het afplukken van Aiiw tak afgesneden, zoodat het resultaat zal zijn, 

 dat het blad water verliest en h(je langer hoe slapper wordt dt)or het 

 ophouden van tle innerlijke spanning in de cellen, den zoogenaamden 

 „turgor". Met waterverlies heeft hoofdzakelijk plaats door de huid- 

 poriën, terwijl het van de binnenin liggende cellen langzamerhantl 

 naar de buitenste diffundeert en hier verdampt. Het water uit de 

 binnenste cellen moet dus een aantal tusschenliggende cellen passeeren 

 voordat het kan ontwijken ; hoe dikker deze laag, des te langere tijd 

 is hiervoor dus noodig ; het regelmatigstc gaat het, wanneer de iliktc 

 der laag overal dezelfde is. Doch het is duidelijk, ilat de bladstcel 

 en de hoofdnerf een veel dikkere laag vormen dan het bladmoes, 

 vandaar dat deze ook langer het water vasthouden. Gaat de verflenzing 

 langzaam, dan is dit geen groot bezwaar; heeft de bladoppervlakte 

 (het bladmoes) genoeg water verloren, is die soepel genoeg om bij 

 het rollen niet te breken, dan zijn ook het bladsteeltje en de hoofdnerf 

 slap genoeg om gerold te worden. Gaat echter het flenzen te snel, dan 



