427 



Thee. 



binnen kwam, men dikwijls alles vol blad zag liggen, dat eerst moest 

 worden weggeveegd, wilde men zich in de fabriek bewegen. Ook 

 werden veelal bamboe borden of tampirs gebruikt om het blad uit te 

 spreiden, die men dan op elkaar stapelde, zoodat zij allen met den 

 rand op elkaar rustten. Zoowel op de tampirs als op den grond werd 

 het theeblad in een dun laagje uitgespreid en de verflenzing ging zeer 

 regelmatig, maar natuurlijk duurde het wat lang en als dan het w-eder 

 des nachts soms niet meewerkte, gebeurde het dikwijls, dat het den 

 volgen den morgen nog lang niet „lajoe" (slap) was ; men wist hier echter 

 wel raad op en bracht de tampirs in de zon. Daar ging het flenzen 



dan veel sneller en spoe- 

 dig was het blad klaar 

 om gerold te worden. 

 En ook als het blad 

 op den vloer der fabriek 

 lag, was het dikwijls des 

 morgens nog niet „lajoe"; 

 het werd op tampirs 

 uitgespreid en dan nog 

 naar buiten gebracht om 

 daar het verdere water- 

 verlies te bespoedigen. 

 Dit was bedenkelijk, niet 

 alleen toch werkte de 

 warmte van tic zon ver- 

 keerd O]) het ferment, 

 doch ook het tweemaal 

 verwerken van het teere 

 blad was uit den boozc, daar het hier steeds van lijdt, maar de werkzaam- 

 heden in de fabriek moesten beginnen en dus was men wel genoodzaakt 

 het blad van den vloer weg te nemen. 



Om meer ruimte voor het vcrtlenzen te krijgen, richtte men 

 afzonderlijke loodsen (zoogen. „Chungs") hiervoor op en plaatste daarin 

 eenaantal (5 — 8) verdiepingen, boven elkaar, elk niet hooger dan 0,8 a i M., 

 (fig. 151) waarin door kinderen het blad op den vloer werd uitgespreid. 

 Of wel men plaatste erin op 2 of 3 étages (elk een paar M. hoog) 

 stellages met horizontale planken, die op een onderlingcn afstand van 



Fig. 152. Fleiislooils met stellages. 



