431 Thee. 



de circulatie overal even sterk is en het blad gelijkmatig- „lajoe" wordt. 



Ook moet men zorg dragen, dat de toetredende lucht niet te heet is, 

 en haar eventueel met eene voldoende hoeveelheid koude lucht mengen. 



Is het versche blad uit de tuinen des middags in de fabriek gebracht, 

 dan kan men het nog dienzelfden dag „lajoe" maken, doch men moet 

 daarbij niet vergeten, dat het, als dit geschied is, ook nog denzelfden dag 

 verder moet worden verwerkt, nl. gerold, gefermenteerd en gedroogd. 



Blijft er dus voor deze bewerkingen geen tijd genoeg over, dan 

 doet men beter het flenzen niet te bespoedigen en kan men de bladeren 

 bijv. in de rekken uitspreiden zonder de fans te laten werken, zoodat 

 de bewerking den volgenden morgen zoo noodig met aanzetting van 

 de fans ten einde kan worden gebracht. 



De flensinrichting op de teekening aangegeven heeft slechts 9 

 stellages, gewoonlijk zijn er echter meer; het aantal gaat tot 20. De 

 breedte van de inrichting is 8 a 10 M., terwijl men dikwijls in plaats 

 van deze ééne een tweetal flenskamers heeft, nl. aan eiken kant der 

 opening K voor de toetreding der warme lucht één. De capaciteit van 

 een dergelijken flenszolder is soms 10 a 20.000 pond nat blad per keer. 



In de praktijk vindt men velerlei afwijkingen van het liiervoren 

 omschreven schema, doch het kunstmatige verflenzen komt in hoofdzaak 

 wel op hetzelfde neer. In de plaats van planken gebruikt men dikwijls 

 ijzergaas ; dit heeft het voordeel, dat het de lucht doorlaat, waardoor het 

 verflenzen bespoedigd wordt. Een nadeel van ijzergaas is echter, dat vele 

 der fijnste blaadjes (de met haartjes bezette /^vröblaadjes) te droog 

 worden, waardoor zij bij de verdere fabrikatie (fermentatie) niet geel 

 willen worden, maar wit blijven, hetgeen een nadeel is voor de kwaliteit der 

 thee. Voor ondernemingen, die op (mooi) stuk werken, verdient dus 

 het voorzien van de stellages met planken de voorkeur boven ijzergaas. 



Ook wordt hier en daar een soort doek aangewend om het blad 

 op te leggen (hel zoogenaamde „withering cloth"),^dat is waarschijnlijk de 

 goedkoopste methode, doch o. i. ook ile slechtste, daar men het doek 

 niet goed gespannen kan honden en er daardoor zakjes in komen, 

 waarin het blad te dik ligt, zoodat een regelmatig verflenzen van het 

 blad in dergelijke inrichtingen vrijwel onmogelijk is. Heel anders wordt 

 het geval, als w^e het doek over ijzergaas spannen; we hebben dan 

 de voordeelen van beide zonder de nadeclcn en verkrijgen een uitstekend 

 geschikte inrichting voor het kunstmatig verflenzen. 



