462 



Droogt men te langzaam, dan verliest men vooral aan kracht 

 en droogt men te sterk, dan krijgt de thee een branderigen smaak, 

 Voert men veel lucht (trek) door de thee, dan verliest men te veel aan 

 geur, zoodat ook het drogen steeds goed gecontroleerd dient te worden. 



Van veel invloed is eindelijk ook het sorieeren, waarbij moet 

 bekend zijn, welke soorten op de markt gewild zijn, om zooveel 

 mogelijk die soorten te kunnen fabriceeren, die op de markt den hoogsten 

 prijs zullen halen. 



Is de thee gereed, dan wordt zij nog op de onderneming onder- 

 zocht door het zoogenaamde proeven. Dit doen dus niet alleen de 

 theeproevers op de markt, doch ook de fabrikanten zelf. Eiken dag wordt 

 daarom van elk der verschillende soorten een kopje thee gezet en 

 geproefd, gewoonlijk niet alleen door den adminstrateur, doch ook 

 door de geëmployëerden, die de gemaakte soorten vergelijken met die 

 van andere ondernemingen, welke in de buurt liggen, of onder gelijk- 

 soortige omstandigheden werken. 



Het geschiedt ongeveer op de volgende wijze: 



Van elk der soorten, die men wil proeven, wordt een gemiddeld 

 monster genomen, en dit wordt in een goed gesloten flesch bewaard. 

 Men weegt nu van elk monster een gewicht af zoo zwaar als een 

 „sixpence" d.i. iets meer dan een kwartje. Deze afgewogen hoeveel- 

 heden worden elk voor zich in een wit steengoed kannetje gebracht, 

 dat daarna met kokend water wordt volgegoten en met een deksel 

 wordt gesloten. Het water, dat hiertoe genomen wordt, mag geen 

 ijzer en slechts weinig opgeloste bestanddeelen bevatten en mag vooral 

 niet te hard zijn. Ook moet het water versch zijn en niet reeds vroeger 

 gekookt hebben. 



Na 5 minuten trekken, wordt het infuus afgegoten in een naast 

 het kannetje staand kopje van wit steengoed, waarbij men zorg draagt, 

 dat er geen theebladeren mee in het kopje terecht komen, daar deze 

 het verdere onderzoek zouden bemoeilijken. Men laat goed afdruipen 

 en heeft nu in het kannetje de afgetroken bladeren en in het kopje 

 het infuus, die beide worden onderzocht. 



Men begint met het afgetrokken blad. De geur der thee is 

 hieraan het beste te onderkennen, vooral wanneer men het kopje niet 

 langer opent dan noodig is. Daarna werpt men het afgetrokken blad 

 op een tafel of beter op een plaat van matglas of wit steengoed. Aan 



