484 



een doorsnede van ± S — 12 c.M. De stevige vriichtschil is van vezelige 

 consistentie en naar gelang van de variëteit van een meer of minder 

 hontachtige dunne weefsellaag in het mesocarpium voorzien, welke de 

 vruchtschil als het ware tot skelet dient. 



De inhoud bestaat uit 20 — 40 zaden, die in vijf rijen aan een 

 stevige middenlamel hangen en in een zoet, slijmachtig vruchtmoes 

 zijn ingebed. De zaden zijn 2 — 3 c.M. lang en half zoo breed en hebben 

 een ronden of meer afgeplatten vorm. De zaadlobben, zg. „nibs", 

 tusschen welke een kleine kiem ligt, zijn dikvleezig en vettig en wit of 

 paars van kleur. De vliezige binnenste zaadhuid dringt door in de 

 groote gevouwen zaadlobben en verdeelt ze in hoekige brokjes, die 

 gemakkelijk van elkander loslaten. 



De cacaoboom bereikt een hoogte van 5 — (S M. en bezit een 

 knocstigen stam, waarvan het hout rossig wit van kleur en specifiek 

 licht is (het S. G. is 0.431). Op ongeveer i a 2-jarigcn leeftijd splitst 

 de top der jonge plant zich in 3 — 5 wijd uitstaande hoofdtakken en 

 daarmede in de lengtegroei van den stam geëindigd, (zie Fig. 174) 



In hun jeugd zijn de bladeren geelachtig wit of rosé gekleurd 

 en vertoonen een typische z.g. „Hangelage". De volwassen bladeren 

 zijn kort gesteeld, graafrandig, hard van consistentie en langwerpig 

 eirond, met aan den top een typische „Traulelspitze". Een eigenaardig- 

 heid van het cacaoblad is, dat aan de basis zoowel van den steel 

 als van de bladschijf, zich een verdikking bevindt, z.g. „bladgewricht", 

 waardoor het blad in staat is om draaiingen uit te voeren, ingevolge 

 waarvan zijne bovenzijde steeds naar dien kant wordt gericht, vanwaar 

 het sterkste licht komt. 



De bladeren van den hoofdstam staan in een spiraal, volgens de 

 formule 3 8, daarentegen is de bladstand bij de takken tweerijig in 

 het horizontale vlak ; de bladstand bij de watcrloten is gelijk aan dien 

 van den stam. 



Het wortelstelsel bezit een duitlelijken penwortel, die gemakkelijk 

 tot een diepte van ongeveer i M. in den bodem kan doonlringen. 



.1. BLOPII. 



I^e eerste bloemen verschijnen meestal aan den stam, daarna 

 treden zij ook aan de onderste takken op. 



De Criollo-variëteiten zijn later voornamelijk stambloeiers, terwijl 



