593 Kola. 



zelfde vrucht {Cola nilida, var. mixta, Chev.) en het ruilen van de 

 verschillend gekleurde noten is zoodoende het symbool van het 

 huwelijk geworden, 



liet schenken van witte kolanoten aan een jongen man wordt 

 als een beleediging opgevat, daarentegen heeft het zenden van uit- 

 sluitend roode noten de beteekenis van een oorlogsverklaring'. 



De kolanoot is in de oogen van alle negerbevolkingen een edele 

 vrucht, tegelijk het symbool van vriendschap en daar zij een groote 

 handelswaarde vertegenwoordigt, is haar rijkelijk bezit tevens een 

 bewijs van welgesteldheid. 



De eerste plicht van gastvrijheid is voor den Soedanees om 

 zijn gast kola aan te bieden; gewoonlijk is één noot voldoende voor 

 5 — 6 menschen, want het gebruik van een klein stukje verschaft reeds 

 de gewenschte uitwerking. De negers, die geregeld kola kauwen, 

 schijnen van het gebruik van tabak gewoonlijk niets meer te willen 

 weten. 



Bij het sluiten van een verbond tusschen twee negerstammen 

 geven de hoofden elkaar kolanoten ten geschenke en het zweren 

 van een zeer plechtigen eed geschiedt met de handen uitgestrekt 

 over eenige kolanoten, die vervolgens worden opgegeten, terwijl 

 daarbij verondersteld wordt, dat deze hem, die den eed aflegde, 

 zullen vergiftigen, ingeval hij onwaarheid gesproken heeft. Het 

 weigeren van aangeboden kola is een onvergefelijke beleediging, 

 daar het deelen van een kolanoot het hoogste bewijs van vertrouwen 

 voorstelt. 



Kolanoten worden aan de goden geofferd, op de graven 

 van bloedverwanten en vrienden gelegd en veelal wordt bij de 

 geboorte van een kind een kolanoot uitgeplant. Nog tal van 

 dergelijke toepassingen vinden in het dagelijkschc leven der negers 

 plaats, maar in al zulke gevallen wortlt uitsluitend de witte kolanoot 

 gebezigd. 



De versche noten worden door de negers veelal met gember 

 gegeten of tezamen met de noten van Ganim'a kola, dit is de zoo- 

 genaamde bittere kola (een plant uit de familie der Gutllfcrcac), waaraan 

 dan nog zout en peper wordt toegevoegd. De grijsaards, die geen 

 voldoende sterk gebit meer bezitten om versche kolanoten te kauwen, 

 eten ze geraspt. 



Deel II. «3 



