()04 



CiiEVALii.R deelt de soorten der Eiicola nader in twee groepen 

 in, namelijk die, waarvan de zaden steeds 2 zaadlobben hebben en 

 dieo-ene, welke meer dan 2 zaadlobben bezitten. 



Tot eerstgenoemde groep behoort alleen de Cola nitida (Vent.) 

 Chev., dat is de soort, die de meest waardevolle kolanoot oplevert. 

 Behalve deze species zelve zijn vier ondersoorten van haar bekend 

 geworden. 



In de tweede groep zijn ondergebracht Cola anwiinata (Pal. 

 Beauv.) Schott et Endl., C. vaiicillata Stapf, C Ballayi, Cornu en 

 C. sphaerocarpa, Chev. 



Hieronder zullen de beide soorten, die zoowel uit een cultuur- 

 als handelsüogpunt daartoe het meest in aanmerking komen, even in 

 het kort nader omschreven worden. 



Cola nitida, (\i£nt.) Chev. 



De jonge vrucht wijkt in hare 4 — 5 (zelden 6) oorspronkelijke 

 vruchtbladen uiteen, om zich tot i — 5 splitvruchten te ontwikkelen. 



De afzonderlijke carpellen zijn eivormig en in hangenden of 

 opgerichten stand om den gemeenschappelijken vruchtsteel straalswijze 

 uitgespreid, (zie Fig. 223.) 



In volwassen toestand zijn de enkele splitvruchten langwerpig, 

 veelal asymetrisch, 8 — 12 cM. lang en 

 4 — 8 cM. breed, lichtgroen of bruingeel 

 van kleur, aan de basis kort gesteeld en 

 de top eindigend in een korte stompe punt. 

 Aan den rugnaad der vrucht komt een 

 smalle, zeer uitstekende kam voor, terwijl 

 de buiknaad een meer of minder diepe 

 groeve vertoont. 



De vruchtschil is 6—10 mM. dik, 

 uitwendig glad, soms metaalslakachtig 

 en dan bedekt met dikke, dicht bij elkaar 

 staande wratten ; inwendig is de vruchtschil 

 wit gekleurd. 

 In elke splitvrucht zijn 3 — 10 zaden (zeer zelden i of 2), die 

 langwerpig en door de samenpersing in de vruchtschil min of meer 



Fig. 221. 

 Kiemplant vaa Cola nitida. 



