614 



Water 50—60 % 



Cellulose lo — 12 



Asch 1.50 — 2 „ 



Zetmeel 18 — 25 



Reduceerende suiker o 74 „ 



(na hydrolyse) . . . 3.25 



Looistoffen 1.50 — 2 



Kolatine-caffeïne 0.60 — 0.70 „ 



Kolateïne ? ? 



Andere verbintlingen van caffeïne. 0.50 — 0.60 „ 



Theobromine sporen 



Betaïne 0.25 — 0.45 ,, 



Tusschen de noten van Cola nitida en die van C. aciiminata 

 schijnen geen bijzondere chemische verschillen te bestaan, ongerekend 

 een meer of minder hoog gehalte van in chloroform oplosbare stoffen, 

 enz. of een kwantitatief onderscheid aan pectinestoffen. De alcaloïden, 

 de kleurstoffen, de looistoffen en de vetten gaven dezelfde reacties. 



Kookt men roode kolanoten met gedistilleerd water, dan krijgt 

 men een bruinachtig decoct, dat na toevoeging van zoutzuur rood 

 gekleurd wordt; terwijl van witte kolanoten een geelachtig decoct 

 verkregen wordt, dat zich met zoutzuur ontkleurt. 



De kwaliteit der versche kolanoot wordt door de negers beoor- 

 deeld naar den smaak en het aroma, alsmede hoe of de kauwproef 

 bekomt. 



De kolaproever snijdt de noot in schijven en kauwt daar bijna 

 een uur op, spuwt de breiachtige rest uit en drinkt daarna water. 



Bij den aanvang van het kauwen is de smaak bitter en iets 

 samentrekkend; na ongeveer 4 minuten wordt die bitterheid sterker 

 (d.i. de caffeïne), wat nagenoeg 5 mmuten aanhoudt. 



Na 10 minuten kauwen heeft zich een zoetachtige bijsmaak (d.i. 

 de phloroglucine) ontwikkeld, die na een kwartier kauwen bovendien 

 aromatisch wordt en aan geraniol herinnert Na 25 minuten kauwen 

 is de bitterheid geheel verdwenen, terwijl de zoetigheid nu steeds 

 toeneemt om na 50 minuten smaakloos te zijn geworden. 



Een prima kolanoot mag volstrekt niet slijmerig zijn en ook 

 geen te sterk samentrekkenden bitteren smaak hebben. 



