573 Ollegewassen. 



met de open zijde naar onder neerlegt. Een licht vuur, meestal gestookt 

 met den afval der noten, wordt, ook gedurende den nacht, onder dit 

 rooster onderhouden, totdat de droging is afgeloopen. Na één nacht 

 droging laat de kernlaag, door de ineenschrompeling, van den dop 

 los en verwijdert men dezen laatste. Meestal wordt dan, na nog ongeveer 

 een halven dag drogen, de copra als voldoende gedroogd beschouwd; 

 zij is dan na afkoeling voor aflevering gereed. 



Zulke copra heet „kilndried" ^) ; zij heeft altijd een rookgeur, is 

 donker, soms branderig en staat dan ook in waarde belangrijk lager 

 genoteerd dan zoogenaamde „sundried". 



Deze wijze van drogen is in den laatsten tijd hier en daar zeer 

 verbeterd. Men heeft de bamboeroosters, waarop gedroogd wordt, 

 vervangen door gegolfd ijzeren platen. De rook komt dan veel minder 

 in aanraking met de copra ; door de randen der platen onbelegd te 

 laten, verkrijgt men nog een beter resultaat. Ook kan men door de 

 keuze der brandstof de rookontwikkeling veel geringer maken. De 

 doppen, vooral wanneer zij vooraf gedroogd zijn, geven belangrijk 

 minder rook dan de vezelbast. 



Met de noodige zorg kan men op deze wijze een product verkrijgen, 

 dat met gewone in de zon gedroogde copra vergelijkbaar is. 



Copra, die werkelijk i^tc qualiteit mag heeten, moet licht van 

 kleur zijn, zonder rooklucht, terwijl de eigenaardige scherpe geur slechts 

 zwak mag wezen; ze moet hard en stevig zijn, bij het doorbreken 

 maar weinig buigen en dan afknappen; op de breuk glazig, niet melk- 

 achtig wit zijn. Ze mag niet .schimmelig en niet verontreinigd zijn met 

 aarde, zand of ander vuil en ook niet te veel kleine stukjes bevatten. 



Het gouvernements-laboratorium te Manila heeft proeven genomen 

 over den invloed van verschillend watcrgehaltc op de houdbaarheid 

 van copra en gevonden, dat dit gehalte niet hooger dan 4 tl 5 o/q mag 

 zijn. Daar beneden blijvende schimmelt de copra niet en blijft ook 

 langen tijd goed van qualiteit, zoodat het vet, dat men er dan uit kan 

 afscheiden, nog steeds een zeer laag gehalte aan vrij vetzuur heeft. 

 Wordt het watcrgehalte hooger, dan is de neiging tot schimmelen zeer 

 groot, en dan ontleedt ook het vet snel, hetgeen blijkt uit het steeds 

 hooger wordende gehalte aan vrij vetzuur. 



') De naam kilndried geraakt in onbruik. Zie soortenvenlceling op pag. 689 en 690. 



Deei II. 48 



