II. De Aardnoot. 



Beschrijving en Kui.tuur 



De aardnoot (Arachis hypogea), katjang tanah of tjina, behoort 

 tot de vlinderbloemige planten. Men neemt aan, dat dit gewas uit 

 Zuid-Amerika afkomstig is. Grieken en Romeinen kenden het niet, 

 evenmin Egyptenaren of Arabieren. Chineesche noch Sanskrietsche 

 geschriften vermelden de aardnoot; daarentegen heeft men zaden ervan 

 aangetroffen in oude Peruaansche graven. 



Tegenwoordig vindt men de plant in alle tropische landen, en 

 ook op vele plaatsen daarbuiten, tot zelfs in Europa, in .Spanje. 



De aardnoot is een kruid met meestal neerliggende takken, die 

 zich in een kring van een paar voet middellijn uitspreiden en aan de 

 toppen opgaand zijn De bladeren zijn evengevind en meestal 2-jukkig 

 met steunblaadjes voorzien, welke met den bladsteel vergroeid zijn. 



Zeer merkwaardig is de gedaante der bloem, door de lange 

 draadvormige kelkbuis, welke zich naar boven klokvormig verwijdt, ter 

 opneming van de overige bloemdeelen, maar overigens geheel het 

 voorkomen heeft van een bloemsteel. Door de gansche lengte van de 

 kelkbuis loopt de draadvormige stijl. De lo meeldraden zijn met elkaar 

 vergroeid, behalve de helmknoppen. De bloemen zijn zeer kort gesteeld 

 en bevinden zich meerendeels alleenstaand of bij tweetallen in de 

 oksels der lagere bladeren. Zij zijn fraai geel gekleurd en ongeveer 

 I cM. lang. 



Zeer merkwaardig is de zonderlinge wijze, waarop de vruchten 

 rijpen. Na de vruchtzetting" ontwikkelt zich het nauwelijks zichtbare 

 korte steekje, dat tusschen het vruchtbeginsel en de kelk voorkomt 

 tot een soms meer dan een dM. langen steel, die in den grond dringt. 

 Eerst wanneer het jonge peukje op een diepte van 5 tot 8 cM. in 

 den bodem is doorgedrongen, begint het in de dikte te groeien om 

 de 3 a 5 cM. lange i tot 3 zadige peulvrucht te vormen. 



