III. De Ricinus. 



Als handelso'ewas, dat om zijne vethoudende zaden gekweekt 

 wordt, dient nog- besproken te worden de ricinus (Ricinus communis); 

 in Midden- en Oost- lava djarak, in de Soendalanden kaliki genoemd. 



De ricinus behoort tot de oudst bekende olieleverende planten ; 

 men heeft ricinuszaden in de oude Egyptische sarcophagen gevonden ; 

 ook wordt de plant in den Bijbel vermeld. 



De ricinus is waarschijnlijk uit tropisch Azië afkomstig, maar 

 nu verspreid over alle tropische en subtropische landen en zelfs wordt 

 ze in sommige gematigde streken als sierplant gecultiveerd. 



De plant is in de tropen meerjarig, in de gematigde streken 

 éénjarig. Zij is heesterachtig, wordt 3 — 4 M. hoog en heeft een pen- 

 vormigen hoofdwortel met zij wortels. De stengel is bolrond, hout- 

 achtig, en vertakt zich kort boven den grond. De takken zijn wijd- 

 uitstaand, bijna horizontaal. 



De groote bladeren zijn afwisselend geplaatst ; hun steel is 

 ± 25 C.M. lang. Zij zijn handlobbig (S — 12 lobben), hebben een 

 gezaagden rand en zijn glanzend donker groen van kleur, met korte 

 haartjes bedekt, ruw aanvoelend. De bloeiwijzen zijn pluimen op een 

 ongeveer 20 c.M. langen steel. 



De bloemen zijn onvolkomen, éénslachtig, eenhuizig ; de manlijke 

 meest aan den voet, de vrouwelijke aan den top der pluimen. Zij zijn 

 kort gesteeld, de manlijke lichtgroen, de vrouwelijke meer roodachtig 

 groen van kleur. 



De vrucht is een doosvrucht, driehokkig, driekleppig, openspringend ; 

 de vruchtwand is met zachte stekels bezet, die eerst groen, later donker- 

 bruin van kleur zijn. 



De zaden, 3 stuks in iedere vrucht, zijn ovaal, aan beide zijden 

 flauw gewelfd met bruine gemarmerde glanzende schil. 



Men kent vele variëteiten ; de voornaamste twee zijn eene met 



