717 



Oliefewasseu. 



oToen gekleurde takken, stelen en nerven en de ander met paars- 

 achtig gekleurde. 



üe inlandsche landbouwers gelooven, dat de djarak een schade- 

 lijken invloed uitoefent op andere gewassen, waartusschen zij uitgeplant is. 

 Daarom vindt men ze nooit tusschen overjarige planten gekweekt, 

 wel als regel tusschen éénjarige, die eerder geoogst worden en waarop 

 men dan aanneemt, dat 

 de nadeelige invloed 

 nog niet heeft kunnen 

 werken. 



Op de sawahs 

 wordt de djarak dan ook 

 zelden geplant, in den 

 regel op tegalans. 



De ricinus kan 

 op allerlei soort gronden 

 gedijen en wordt zoowel 

 op zware als op losse 

 gronden gekweekt, maar 

 gedijt het best op lossen 

 grond. 



Als bemesting 



heeft de ricinus meer 

 behoefte aan stikstof en 

 phosphorzuur dan aan 

 kali. Wegens haren snel- 

 len groei is het ge- 

 vvenscht, dat de mest- 

 stoffen in gemakkelijk 

 opneembaren vorm in 

 den grond aanwezig zijn. 



Als plantmateriaal dienen de zaden ; deze worden bij 2 of 3 stuks 

 tegelijk in pootgaten gebracht; de plantwijdte bedraagt meestal 4 of 

 5 voet in 't vierkant. Men gebruikt 5 — 10 katti's zaad per bouw. Na 

 één week of 10 dagen zijn de zaadjes ontkiemd. 



Wanneer de plantjes 1I/.2 — 2 voet hoog zijn, dat is ongeveer na 

 I ''2 maand, worden zij, als men het tusschen geplant gewas wiedt. 



V\'i. 2Ó0. Ricinus communis. 



