718 



een weinig aang'eaard. Dit wordt na i V^ of 2 maanden herhaald. 

 Tegelijkertijd knijpt men dan soms wel de knoppen at om den lengte- 

 groei tegen te houden en den oogst gemakkelijker te maken. 



Ongeveer 4 maanden na het uitzaaien valt de eerste bloei ; de 

 vruchten zijn ongeveer een maand later oogstbaar. Sommigen plukken 

 dan alleen de onderste rijpe vruchten van lederen tros af; de meesten 

 breken den geheelen tros af. Ongeveer 6 

 maanden later valt de tweede oogst. 



De geoogste vruchten worden een paar 

 dagen in de zon gedroogd, waarna men door 

 slaan of dorschen met een stuk hout of bamboe 

 de zaden uit de vrucht verwijdert, om dan 

 door wannen zaden en omhulsels te scheiden. 



Als opbrengst rekent men 6 — i 5 picols 

 zaad per bouw. 



De zaden zijn, afhankelijk van de ge- 

 kweekte soort, verschillend van grootte. De 

 kleine soort is ongeveer 9 a 10 m.m. lang, 

 ± 6 m.m. breed en ruim 4 m.m. dik. De 

 groote soort 15 a 16 m.m. lang, 9 a 10 breed 

 en 6 a 7 dik. Een Afrikaansche soort levert 

 nog grootere zaden van ongeveer 20 mm. 

 leengt. De zaden bestaan uit een glanzende 

 gevlekte buitenschil, die gemakkelijk loslaat 

 en een zaadkern, die zelf wit, nog omgeven 

 is door een dunne, zeer broze, donkerbruine 

 zaadhuid. De schil maakt 25 tot 30 % van 

 het zaadgewicht uit. 



De zaadkern smaakt eerst olieachtig, 

 later scherp. Zij bevat een vergiftig, eiwit- 

 achtig bestanddeel, ricine, een to.xalbumine. 

 hoog, tot 66 0/q; zaden uit koudere streken bevatten veel minder olie. 



De djarakteelt vindt men over geheel Java, maar vooral in 

 Midden- en Oost-Java, ook op Madoera (Sapoedi) ; zoowel in de laag- 

 landen, als tot hoog in het gebergte, hoewel zij daar langzamer groeit 

 en minder product levert. In de laatste jaren heeft een Chineesche 

 kongsi, die ook op Java veel djarak laat aanplanten, deze cultuur eveneens 



Fig. 261. 



Tms vnicliteD van Ricinus communis. 



Het olieoehalte is zeer 



