728 



I)c yehecle uitvoer komt van Java en Maduera, met uitzondering 

 van een kleine hoeveelheid uit Sumatra. 



De groote uitvoerhavens zijn in de eerste plaats Semarang en 

 Soerabaja, van waaruit wel 23 van den geheelen uitvoer plaats heeft, 

 verder Djoeana en Batavia. Onder de landen van bestemming neemt 

 Engeland de eerste plaats in, de rest gaat grootendeels naar P'rankrijk. 



De kapokpitten komen naar Europa in zakken van een picol 

 inhoud, zoogenaamde heavy-scabags. De prijs inclusief zak op de markt 

 te Amsterdam betaald, schommelde in de jaren 1907 — 1914 tusschen 

 7 en 9 gulden per 100 K.G. 



De uit de pitten verkregen kapokolie is geel van kleur, zonder 

 sterken smaak of reuk. Bij lang- staan oj) kamertemperatuur zet zich 

 evenals bij katoenolie wat vast vet af Ook verder heeft ze veel over- 

 eenkomst met (geraffineerde) katoenolic ; evenals deze geeft zij de 

 bekende reactie van Hali'Hi;n en de bruinkleuring met salpeterzuur, 

 waaraan men gewoonlijk de katoenolie herkent. 



Kapokolie van goede ([ualiteit kan als eetbare olie dienen ; andere 

 gebruikt men in de zeepziederij. 



Kapokkoeken vormen een bruikbaar veevoeder met ongeveer 

 28 "n eiwitachtige stoffen en 7 "o vet. 



De productie van katoenpitten moet vrij groot zijn. Verwaarloost 

 men het inlandsche katoengebruik, dan kan men de geproduceerde 

 hoeveelheid berekenen, aannemende dat bij i K.G. katoenpluis 2 K.G. 

 katoenpitten behooren. Voor de jaren 1908 — 191 3 vindt men dan 

 hoeveelheden van 5 tot 8 duizend ton per jaar. \'erreweg het grootste 

 gedeelte hiervan wordt in de ongezuiverde katoen mede uitgevoerd. 

 Van de pitten, die bij het ginnen van de als gezuiverde katoen 

 uitgevoerde hoeveelheid worden verkregen, wordt weer het grootste 

 deel in de Indische oliefabrieken verwerkt en het kleinste deel uit 

 gevoerd. De statistiek vermeldt dezen uitvoer eerst sinds 1910 en wel: 



