746 



hetgeen slechts bij uitzondering geschiedt, dan zaait men eerst up 

 kweekbeddingen en plant de plantjes over, wanneer ze eene hoogte 

 van ± 15 C.M. hebben bereikt. 



Over het algemeen wijdt de inboorling van de Molukken zeer 

 weinig zorg aan de sagocultuur, daar in de vrije natuur deze palmen 

 in zóó groot aantal voorkomen, dat de tegenwoordige bewoners, en na 

 hen misschien nog vele geslachten, voldoende hebben om in luinne 

 levensbehoeften te voorzien. 



Tot voor betrekkelijk korten tijd kon men in den Indischen 

 Archipel dit gewas ternauwernood een teeltgewas noemen. In den 

 laatsten tijd maakt het Koloniaal Verslag echter melding van het 

 bevorderen van regeeringswege van geregelde aanplantingen. 



Vooral in het Westelijke deel van den Archipel wordt de sagocultuur 

 geregeld uitgebreid ; op Biliton, Zuid Oost-Borneo, in Margasari, Bantam 

 en Buitenzorg treft men tegenwoordig uitgebreide aanplantingen aan. 



Een groot bezwaar tegen een geregelde sagocultuur is zeker wel 

 de lange duur, welke verloopt eer men kan oogsten, aangezien het 

 twaalf tot twintig jaar tluurt, voordat de palmen bruikbaar merg 

 leveren. 



Over het algemeen worden door de inboorlingen die sagosoorten 

 gekweekt, welke doornen bezitten, daar de palmen dientengevolge be- 

 veiligd zijn tegen wilde varkens, marters en eekhoorns. Een andere 

 vijand van den sagoplanter is de zoogenaamde sagoworm (oeler sagoe). 

 RuMi'UUs gaf dit insect den naam van Saga campas. Het is de larve 

 van een snuitkever, doch veel schade veroorzaakt het diertje niet. De 

 Inlanders zoeken ze ijverig om hen gebraden te eten. 



