773 Knol- en WortelgewB8««D. 



Streken, hetgeen waarschijnlijk de oorzaak zal zijn van het vroege 

 rijp zijn van de planten. 



In Noord-Amerika heeft men ernstige pogingen gedaan, de cassave 

 ook buiten de subtropen te acclimatiseeren. Aanvankelijk werden deze 

 met succes bekroond, doch men is er van terug gekomen, daar de 

 plant te gevoelig voor nachtvorsten bleek te zijn. Ook in Xoord- 

 Afrika, Tunis en Algiers, heeft men om deze reden van verdere 

 acclimatisatieproeven moeten afzien. 



Wanneer we aschanalyses van de cassaveplant beschouwen, dan 

 valt direct het hooge gehalte aan kali en phosphorzuur daarvan in 

 het oog. Het zijn dan ook vooral deze beide stoffen, waaraan de plant 

 groote behoefte heeft en die zij het meest uit den bodem opneemt, 

 zoodat men bij bemesting met deze behoefte rekening moet houden. 



Door bemesting alleen zijn de gronden niet in de meest voor- 

 deelige conditie te brengen, men moet die ook door een zorgvuldigen 

 wisselbouw bevorderen. Zoo dienen de tegalgronden, die het meest 

 o\) [ava voor de teelt van cassave gebezigd worden, afwisselend met 

 andere tweede gewassen, zooals maïs, kedelee, enz., beplant te worden, 

 om zich met behoud van een vruchtbaren bodem, de voordeeligste 

 oogsten te verzekeren. 



De variëteit, die op Java bijna uitsluitend wordt aangeplant, is 

 de witte cassave; zij is blijkbaar identiek met de (twijfelachtige) soort 

 Manihot dulcis en gekenmerkt door een laag gehalte aan blauwzuur 

 bevattend glucoside in den wortel. Zoowel in den Oost- als in den 

 Westmoesson kunnen aanplantingen worden aangelegd. 



2. Aanplant. .Als reproductieorgaan maakt men bij de cultuur 

 steeds gebruik van stekken. Deze worden op eene lengte gebracht 

 van 20 — 40 cM. en hebben twee of drie oogen. De stekken moeten 

 kort vóór het uitplanten worden gesneden, daar zij spoedig uitdrogen. 

 Het is aan te bevelen de snijvlakken glad af te snijden, terwijl het 

 het beste is uit te planten op rijen in de richting Noord-Zuid. 



De stekken worden bij het uitplanten verticaal of iets schuin in 

 den grond gestoken ; ook heeft men proeven genomen met hen horizontaal 

 te planten, doch blijft men de voorkeur geven aan het verticaal 

 plaatsen der stekken. 



Het terrein, dat men voor de cultuur bezi";t, moet vooraf eene 



