820 



In 1905 verscheen er van Schumann een werk over maïs en 

 teosinte (Euchlaena luxurians), waarin getracht wordt eene verklaring 

 te geven van den bouw der bloemkolf van de maïs. Aan het slot van 

 dezen arbeid geeft de schrijver eene verklaring van het ontstaan van 

 maïs, die zeer merkwaardig is. 



Op grond van zijne vergelijkende onderzoekingen, komt hij nl. tot 

 het resultaat, dat maïs niets anders zoude zijn dan een door lang- 

 durige cultuur vastgelegde teratologische afwijking van de teosinte. 

 Hij brengt tot staving van deze bewering verschillende bewijzen bij, aan 

 den anatomischen bouw en de morphologie ontleend en verder het 

 verschijnsel, dat de maïs zich zoo gemakkelijk laat kruisen met de teosinte. 



Het verbouwen van de maïs geschiedt tegenwoordig met succes 

 in alle warme streken van de aarde; zelfs tot op 50° X. Br. treft 

 men de cultuur aan, doch op dezen breedtegraad worden de zaden 

 gewoonlijk niet rijp. Men teelt de maïs daar ook meer om de plant 

 als groenvoer voor het vee te gebruiken dan om het zaad. 



De grootste hoogte, waarop de maïs geteeld kan worden, hangt 

 natuurlijk van het klimaat van het land af. In Peru treft men de 

 plant aan tot op 3900 M. boven den zeespiegel. 



II. Dk Maïspl.\nt. 



I. Botanische Beschrijving. De maïs behoort tot de orde 

 der Glumiflorae, de familie der Gramineae, het geslacht Zea. Naam 

 Zea Mays L. 



De maïs is eenhuizig, tweeslachtig. De mannelijke bloemen staan 

 in een pluim aan den top van den halm, de vrouwelijke in kolven in 

 de oksels der bladeren. De vrouwelijke bloemstelsels zijn door 6 — 9 

 schutbladeren omgeven. 



Man)iclijkc blocm'ijze. De spil van de pluim en die van de aren 

 zijn zacht behaard. De spil is driekantig in afwisselenden stand naar 

 beide zijden aren dragend. 



De aartjes staan meestal twee bij elkaar, het eene bijna zittend, 

 het andere kort gesteeld. De twee kelkkafjes zijn even groot, eivormig, 

 stomp en behaard; het onderste met tien, het bovenste met negen 

 nerven. De beide kroonkafjes zijn bijna even lang als de kelkkafjes, 

 meestal vliezig, stomp en aan den top bewimperd. Het binnenste heeft 



