830 



bijzondere kenteekenen ; de oudere bladeren worden geel of wit van 

 kleur. Ook de stengels worden langzamerhand geel en weldra valt de 

 geheele plant om (lijeur beteekent duizelig). 



De ziekte wordt veroorzaakt door een Peronosporasoort, die 

 door Raciborski Peronospora maydis werd genoemd. 



De door conidiën van de schimmel besmette jonge maïsplanten 

 vertoonen 8 — 12 dagen na de infectie de eerste met Peronospora 

 bedekte bladeren. Behalve door met den wind mede gevoerde conidiën, 

 schijnt de besmetting, en dit wel in de meeste gevallen, door in den 

 grond voorhanden oösporen (die men in de reeds afgestorven verrotte 

 bladscheedcn en stengels aantreft) plaats te vinden. 



Als bestrijdingsmiddel geeft Ra( ii;okski l) aan het uittrekken en 

 daarna verbranden van alle besmette planten. Men moet daarbij zorg- 

 dragen ook de wortels uit te trekken. 



Ook kraaien, apen en wilde varkens richten dikwerf veel schade aan. 



In de Mededeelingen uit 's Lands Plantentuin XV, geeft Dr. J. C. 

 Koningsberger eene opsomming van eenige andere dierlijke vijanden 

 van de maïs, ze zijn de volgende: 



1. iVezarcr i'ii-idnla. Een hoogst algemeene en schadelijke wants, 

 die ook schade aan het rijstgewas doet. De algemeene kleur is 

 smaragdgroen, maar vele exemplaren hebben het voorste gedeelte van 

 den kop en van den thorax geelbruin gekleurd. Aan de hoekpunten 

 van het schildje vindt men een klein zwart stipje en daartu.sschen, 

 langs den voorwand daarvan, drie kleine bruine stipjes. Deze laatste 

 ontbreken soms. De drie laatste geledingen der sprieten vertoonen 

 breede, lichte ringen. 



De wants zuigt zoowel aan de bladeren als aan den stengel, een 

 enkele maal ook aan de vruchten. 



2. Aiifcsfia sp. De lengte van dit insect varieert van 5 — 7 m.M. 

 De kleur is bruinachtig zwart met helder geelbruine teekeningen, 

 n.1. een overlangsche streep over den kop, aan het achterste gedeelte 

 geflankeerd door twee korte streepjes. De voorwand van het borststuk en 

 een niet altijd even goed ontwikkelde dwarsstreep daarover, de twee kleine 

 hoekpunten en de top van het schildje en eenige kleine vlekken daarop zijn 



i| Berichte der Deutsche Bot. Gesellsch. XV, 475. 



