Gierst. 



Bij de o^ierst onderscheidt men twee soorten, nl. de gewone 

 fierst en de suikergierst of sorglio. 



I. Gewone Gierst. 



Gierst is een gewas, dat in Oost-Azië inheemsch is en vooral in 

 China algemeen verbouwd wordt. In Zuid- en Midden-Europa treft 

 men haar in verschillende soorten en variëteiten aan. 



Ook in Nederlandsch Oost-Indië wordt de plant gecultiveerd, 

 doch alleen door Inlanders of Chineezen en steeds in kleine hoeveelheden. 



Men verbouwt de gierst voor tweeërlei doeleinden, n.1. voor het 

 zaad en om de plant als veevoeder te gebruiken. De Inlanders en 

 Chineezen gebruiken de zaden bij de bereiding van gebaksoorten of 

 maken er een e soort pap van. 



In Oost-Java noemt men de gierst djawawoet, in andere streken 

 spreekt men van matjem djagoeng, cl. w. z. een soort van maïs. 



De plant vertoont groote overeenkomst met maïs, doch vormt 

 meestal meer dan éénen halm, terwijl de bloemen tweeslachtig zijn. 



De gierst, Panicum miliaceum, behoort tot de familie der Gramineae 

 en tot de onderfamilie der Andropogoneae. Ter onderscheiding van 

 de sorgho noemt men haar wel kleine gierst. 



Het bloemstelsel is een tros, die zeer rijk is aan bloemen ; de 

 aartjes zijn zonder kafnaalden, eivormig, spitstoeloopend en kaal, aan 

 den rug samengedrukt en eenbloemig. Het buitenste kroonkafje heeft 

 zeven nerven, het binnenste drie. Binnen de kroonkafjes bevinden 

 zich twee strooschubjes, drie meeldraden en een stamper met twee 

 veervormige stempels. De vruchten zijn eivormig, 3 m.M. lang en 2 

 m.M. breed. 



De cultuur van de gierst komt volkomen overeen met die van 

 de maïs. Men plant de gierst gewoonlijk langs den rand van de droge 



