Tweede govasseii. 



Grassen. 



De oudste besclirijving van Indische grassen treft men aan in 

 het Amboinsch Krnidboek van Rumphius. Dit boek, dat in 1741 

 verscheen, bevat eene vrij uitgebreide beschrijving van een aantal 

 Indische grassoorten. 



Ook Jlnghuhn vermeldt in Java de verspreiding van eenige 

 grassen. H. Mars, was de eerste, die een overzicht gaf van de meer 

 of minder nuttige grassen in verband met de voeding. 



ScHARLEK en MoENS gaven eene botanische analyse van als 

 paardenvoeder verkocht en in het wild gesneden gras. Het bestond 

 volgens hen voor ^j^ uit padi-padi gras (Oryza sativa L. var.), verder 

 kwam er in voor oedoelan (Panicum indicum L. var.) kasoeran (Isachne 

 miliacea Roth.), boeitan (Panicum niiliare Lam.) en grientingan 

 (Cynodon dactylon Pers.). 



Cypergrassen ontbraken zelden ; het meest troffen zij aan Eleocharis 

 plantaginea R.Br., Fimbristylis miliacea Vahl., Scrirpus mucronatus L. 

 (S, Javanus Nees) en Fuirena umbellata Rottb (F. pentagona Wight.) 



Zoo nu en dan werden gevonden Pontederiacea Monochoria 

 vaginalis Presl. en eenige kleine .Scrophulariaceae uit de geslachten 

 \'andellia, Limnophila, Bonnaya; ook Pouzolzia indica Gaud, (Urtica- 

 ceae) en Jussieua suffruticosa L. (Onagraceae). 



Door Nauta in samenwerking met Dr. Boerlagk ontstond eene 

 tabel, waarbij de meerdere of mindere geschiktheid voor paardenvoer 

 is aangegeven. Geheel is deze tabel opgenomen in Mededeeling No. 8, 

 uitgaande van het Departement van Landbouw. Dr. I. Dekker, Schei- 

 kundige Stutlicn hctrcllendc de voeding der paarden in Indie enz. 



Bij het onderwijs aan de Landbouwschool te Buitcnzorg is een 

 grasherbarium in gebruik, waarin de soorten gerangschikt zijn naar 

 de waarde als veevoeder. Daarin komen onderstaande voor: 



