S83 OofUeelt. 



in jaren door liemestin^- op kunnen brengen. Ook op vlakke terreinen 

 gaat veel fijne grond op deze wijze verloren. 



Meestal laat men onder de vruchtboomen gras groeien, hoe 

 nadeelig zulks kan zijn is begrijpelijk; in droge streken lijden de jonge 

 boompjes, die nog geen diepgaande wortels hebben en hun vocht uit 

 den bovengrond moeten putten er spoedig van, daar de dichte graszode, 

 die den grond bedekt, bijna alles opneemt; ook de voedselontrekking 

 heeft geen geringe beteekenis en eindelijk dringt er te weinig lucht 

 door in een met dichten grasgroei bedekten grond. Üe redacteur van 

 de Mittcilungoi ïibcr Obst- iii/d Gartoibau, K. Gof:tiik, haalt een paar 

 voorbeelden aan, waaruit blijkt, hoe nadeelig de zodeachtige bodem- 

 bedekking voor ooftboomen is. Hij plantte drie appelboompjes van 

 dezelfde soort, twee in een lucerneveld en een in een veld, waar 

 tot dusver hakvruchten en graan stonden. Na vier jaren waren de 

 beide boompjes in het lucerneveld nagenoeg niets gegroeid, terwijl 

 de derde al tot een stevig boompje opgegroeid was ; waarvan de 

 stam op I M. boven den grond een omvang van 17 cM. had, terwijl 

 die van de andere 11.2 en 8.4 cM. mat. Over een groot aantal boomen, 

 waarvan een gedeelte in grasbodem en een ander deel in open gehouden 

 terrein stond, was de groei der eerste 70 a 80 o/q minder dan die 

 der laatste. 



\'oor oude boomen is het nadeel minder. Een onderzoek dien- 

 aangaande in het bekende proefstation te Rothamsted leert het volgende: 

 In verschillende streken stonden de vruchtboomen in grasvelden op 

 de eene plaats veel beter dan op de andere, ofschoon de kwaliteit 

 van den grond dezelfde was. De oorzaak bleek te zijn het verschil in 

 de grassoorten. Waar krachtig groeiende grove grassen de overhand 

 hadden, was de groei van de boomen het slechtst, bij kleinbladige, tengere 

 grassen, vermengd met klaver, groeiden de boomen beter. Ook tlaar 

 waren het de jonge boompjes, die het meeste van den gra.sgroei leden, 

 liaar zij hun voedsel uit den bovengrond moeten opnemen. Op zijn 

 minst, zegt men te Rothamsted, moeten de plantgaten 4 voet middellijn 

 hebl)en, en deze ruimte moet rondom de jonge boomen zuiver van 

 onkruid en open gehouden worden, lierst bij oudere boomen, wier 

 wortels dieper in den bodem doorgedrongen zijn, kan men het gras 

 wat dichter bij de boomen laten groeien. Het ware beter, dat er in 

 het geheel geen gras in de iioomgaarden groeide en dat de grontl 



