930 



In Teysuiamiia 1905, publiceerde ik een opstel over de cultuur 

 van de pisang, ik neem hieronder er het voornaamste uit over. 



In de kampongs in de kleine tuinen op de erven der Inlanders 

 groeit de pisang gewoonlijk goed en draagt mooie vruchten, daar 

 schijnt meestal bemesting niet noodig. Maakt men echter in grootere 

 tuinen aanplantingen, dan blijkt het spoedig, dat het zonder intensieve 

 grondbewerking en behoorlijke bemesting niet gaat. 



De pisang stelt vóór alles drie voorwaarden voor haren weligen 

 groei nl. warmte, veel vocht en een goede drainage. Bij voldoende 

 vochtigheid van den grond verdraagt de plant de grootste hitte. In 

 de bovenlanden dragen de fijnere pisangsoorten geen vruchten meer, 

 ongeveer boven 3500 voet draagt alleen nog pisang ambon en een 

 andere kleine soort, die ik niet ken, kleine, hoewel nog eetbare vruchten ; 

 op 4 a 5000 voet dragen ook deze geen vruchten meer. Musa sinensis 

 Sw. synoniem met M. Cavendishii Lamb., de z.g. Chineesche dwerg 

 pisang, die elders wel voor de Europeesche markt gekweekt wordt, 

 kan wat meer koude verdragen. In den Catalogus van 'sLandsPlantentuin 

 vind ik als Inlandsche namen voor deze soort opgegeven: pisang 

 sirandah en pisang badak. 



Vóór het planten moet het geheele terrein vrij diep omgewerkt 

 worden ; zich te bepalen tot het maken van plantkuilen is minder 

 gewenscht. Verder moet de aanplant tegen wind beschermd worden, 

 de groote teere bladeren lijden er van en kunnen hunne functies dan 

 niet goed meer vervullen, ook waaien de geheele stengels gemakkelijk om. 



Een flinke bemesting met stalmest is noodzakelijk, humus doet 

 de plant veel goed. \^olgens Prof. Hii.lgard van het Agr. Exp. Station in 

 Californië bevat de asch van de vrucht ruim 66 % kali en die der 

 bladeren 27I/.2 o/g, in de meeste gevallen kan een kalibemesting dus 

 nuttig zijn ; voor de behoorlijke ontwikkeling van de zeer groote bladeren 

 doet een stikstofbemesting goed. 



Voor de vermenigvuldiging maakt men gebruik van uitloopers van 

 circa 8 maanden oud, meestal neemt men hen jonger, en deze ontstaan altijd 

 aan den voet van den ouden stengel. Het is niet goed te veel van die 

 scheuten door te laten groeien, het beste wordt geacht er slechts twee van 

 verschillenden leeftijd te laten staan. Nadat de vrucht van den ouden stengel 

 geoogst is, sterft deze af, er moet dan weer een jongere stengel aanwezig 

 zijn, die na eenige maanden begint te bloeien en vrucht te dragen. 



