963 Oroeuleteelt. 



dit gewas maakt de Inlander evenals met zijn meeste groente al heel 

 weinig drukte en toch krijgt hij er nog een tamelijk goed produkt van. 



De Inlander teelt de komkommers deels op de sawah's, deels op 

 droge velden. \'oor het eerst kiest hij soorten, die na twee a drie 

 maanden reeds vrucht dragen. De grond wordt slechts even bewerkt ; 

 nadat ilc pitten in den grond gebracht zijn, zuivert hij den aanplant 

 eens van onkruid en verder doet hij er gewoonlijk niets meer aan. 



De komkommerteelt gaat in Europa niet zoo gemakkelijk, in den 

 vrijen grond mislukt zij dikwijls, men kweekt ze daarom meest onder glas. 



Hier te lande toonen de nieuwe Europeesche soorten neiging om te 

 klimmen, het is daarom beter de takken over een lage bamboestelling te 

 leiden. Na een goede grondbewerking en bemesting, plant men de 

 pitten in kuiltjes op een afstand van 75 cM., die kuiltjes worden eerst 

 wat uitgegraven, ongeveer 30 cM. diep en met teelaarde of verganen 

 mest gevuld en daarin legt men een paar pitten; kiemen ze beide, 

 dan neemt men de zwakste plant weg. Als de plantjes 5 a 6 bladeren 

 hebben, nijpt men ze boven het derde blad af; de ranken die hierna 

 ontstaan, spreidt men over de stelling uit. Men kan ze ook tegen 

 rechtop staande steunsels laten klimmen en men beweert, dat de 

 hangende vruchten mooier en beter zijn dan de liggende. 



Kleine komkommers of augurken worden hier gewoonlijk niet 

 aangeplant; om in zuur te leggen neemt men de zeer jonge vruchten 

 van de gewone komkommers. 



Een ander tot de Cucurbitacae behoorend gewas, dat hier ook 

 weinig gekweekt wordt, is de Meloen, Cuciimis Mclo Limi. Er bestaan 

 een aantal verscheidenheden van, zij slagen op West-Java gewoonlijk 

 niet, het is hier te vochtig. De heer Yüüte geeft de volgende cultuur- 

 methode aan. Hij laat een gat graven van 5 voet lang en 3 voet 

 breed en 2 voet diep, vult dit met verschen paardemest, vermengd 

 met stroo of gras, stampt het vast aan en legt er na een paar 

 dagen een laagje losse, vruchtbare aarde overheen. Hij slaat om dat 

 vakje vier paaltjes in den grond, de bovenste moeten wat hooger 

 staan dan de benedenste, verbindt deze paaltjes door latten en legt er 

 een raam van geolied papier of van glas overheen. De zaden worden 

 onder den bak uitgelegd en als zij tlrie of vier blaadjes hebben, kan 

 men ze uitplanten op i voet van elkaar en op 1 'o voet afstand van 

 den rand van het raam. De jonge plantjes zijn dan beschut tegen 



