S)6fi 



goede resultaten als die uit stek. Na het oogsten blijft de stengel staan, 

 daaraan ontwikkelen zich eenige spruiten, de grootste daarvan neemt 

 men er af met een stuk van den ouden stengel. Liefst laat men de 

 stekken van elders komen ; die van Lembang afkomstig genieten bij 

 de inheemsche bevolking een goede reputatie. 



Men plant de stekken uit op het einde van den Westmoesson, 

 omdat kool niet veel vochtigheid verdraagt. In de benedenlanden 

 gelukt zij zelden, zij is een gewas voor hoogere streken. 



Ofschoon de Inlander den grond weinig en oppervlakkig bewerkt 

 en zandigen grond soms in het geheel niet, bemest hij de planten wel ; 

 niet vóór het uitplanten, maar als zij i a i^/g maand oud zijn, voegt 

 hij er wat kippenmest vermengd met andere stoffen soms wel zemelen 

 bij. Men plant de kool zoowel op sawah's als op droge velden, op 

 rijen die meestal 2 a 3 voet van elkaar liggen en in de rij op 2 voet ; 

 na ongeveer 4 maanden is de plant volwassen. 



Kool heeft veel last van rupsen, van het zoogenaamde koolwitje. 

 De Inlander gaat in den tijd, waarop de rupsen komen, dagelijks zijn 

 planten na, plukt de onderste loshangende bladeren af, omdat het 

 vlindertje daarop dikwijls de eitjes deponeert; andere middelen dan het 

 bestrooien met asch, heeft hij niet ter bestrijding van de kwaal. 



Men kan natuurlijk ook kool uit zaad kweeken, dat levert volgens 

 den Inlander meer bezwaren op, er wordt dan eerst op kweekbed- 

 dingen uitgezaaid, en de zwaarste exemplaren, als zij groot genoeg 

 zijn, uitgeplant. In eenigszins vochtige streken moet gedraineerd worden. 



Rood e kool schijnt op West Java, waarschijnlijk door de 

 grootere vochtigheid, moeilijk te slagen, zij is daar zelden te krijgen, in 

 Midden- en Oost Java gaat het beter. 



Savojekool heeft meer gekrulde bladen en wordt hier in de boven- 

 landen bij uitzondering wel gekweekt op dezeltde wijze als de witte. 



Spruitkool gelukt gewoonlijk niet, de kooltjes sluiten zich zelden, 

 beter gaat de boeren- of kruikooi. Zelfs in de benedenlanden wil zij 

 soms wel groeien. Men plukt de bladeren er af, als zij groot genoeg 

 zijn, en zelfs als de plant begint te kwijnen, kan men door haar op 2/4 

 voet af te snijden, den grond wat open te maken en er mest bij te 

 voegen weer dwingen nieuwe bladeren te vormen; zij wordt overigens 

 op dezelfde wijze behandeld als de witte kool. 



Van bloemkool heb ik hier nog nooit goede planten gezien. 



