969 «roeuteleelt. 



eischeii aan de cultuur stellen, in ^ewonen grond komen zij niet tot 

 hun recht, zij moeten gekweekt worden in teelaarde, die bestaat uit 

 oud vergaan blad, ouden mest en zand, een grondsoort, zooals wc voor 

 onze sierplanten in potten gebruiken. 



Zij moeten jong geplukt worden, zij zijn dan sappig en niet 

 sterk of scherp van smaak. \'ilmürin geeft variëteiten op, die in 

 Europa 15 a 16 dagen na de zaaiing geoogst worden. Hier mag het 

 iets langer duren, het zal echter met het oog op ons warme klimaat 

 niet veel verschillen. 



Men kan de radijs niet overplanten, zij wortlt dadelijk ter plaatse 

 uitgezaaid; indien men hier eens in de maand een klein vakje vol 

 uitzaait, krijgt men het geheele jaar door versche radijs. 



Radarber. 



R/icHii! pa/»i(tfu>!! A., Po/ygoncac. Is een plantensoort, die hier zelden 

 wordt gekweekt en toch gelukt de teelt in de bovenlanden zeer goed, ook 

 in Nederland is zij nog niet zoo algemeen als b.v. in Engeland. In de 

 nabijheid van Londen zag ik onafzienbare velden met rabarber beplant, 

 ook in Britsch-Indië plant men in de koelere streken veel rabarber. 



Het is een overblijvende plant, waarvan de gestoofde bladstelen 

 een smakelijk dessert leveren, het beste te vergelijken met appelmoes. 



Goed gekweekt is de rabarber een mooie plant, de stevige dikke 

 bladslelen en de groole traai gevormde bladeren maken haar tot een 

 sieraad van lederen tuin. 



Zij verlangt een diepen, vruchtbaren grond en zware bemesting; 

 daar het te doen is om de bladstelen, ten einde een behoorlijken oogst 

 te krijgen, moet er een krachtige bladgroei bestaan. 



Ofschoon de plant meestal uit zaad gekweekt wordt, verkiezen 

 velen, die in het bezit zijn van goede verscheidenheden, de vermenig- 

 vuldiging door het scheuren van de oude planten ; daar planten uit zaad 

 sterk variëeren. Men past daarom bij de overplanting van uit zaad ver- 

 kregen plantjes al dadelijk een strenge teeltkeuze toe, en zoekt er slechts 

 de exemplaren uit, die nog jong reeds een goeden bladgroei hebben. 



Men plant ze op onderlinge afstanden van 0.75 a i Meter; van 

 jonge exemplaren mag men nog niet oogsten, omdat het vroeg af- 

 snijden van de l>ladcrcn i.\q\\ normalen groei verhindert. I-lerst van 

 forsche planten neemt men de liladeren kort aan den voet der stelen af, op 



