973 «roenteteelt. 



cM. Dikwijls komt het zaad slecht op, zoo is het mogelijk, dat men 

 van een zaaisel slechts eenige planten krijgt; in dit geval is het beter 

 de planten door te laten groeien en er zelf zaad van te winnen. De 

 schorsoneeren verdragen verschen mest, als er maar niet te veel stroo 

 of dergelijke bestanddeelen in aangetroffen worden. 



Selderie. 



Aputin gravcoleiis L. Uvibellifeyae. In Enropa onderscheidt men 

 snij-, knol- en bleekselderie, hier maakt men verschil in: knol-, blad- 

 en waterselderie. De laatste verscheidenheid wordt hier veel gekweekt 

 en de teelt schijnt voor den Inlander niet onvoordeelig te zijn. In 

 Holland heb ik nooit van waterselderie gehoord. 



Het gewas groeit hier het best in grond, waarin veel zand en 

 grind voorkomt, terwijl er voortelurend toevoer van helder bronwater 

 moet zijn. Men legt daarom de selderietuinen meest aan in hooggelegen 

 streken, waarboven geen ontginningen meer voorkomen, gewoonlijk 

 aan de grenzen van het oerwoud. De vermeerdering" geschiedt door 

 het uitplanten van de zijloten, men bemest nooit. Het oogsten gaat om 

 de andere maand, het geheele jaar door en wel verscheidene jaren 

 achtereen, tot eindelijk de planten en de bodem uitgeput raken en 

 een ander terrein opgezocht moet worden. De geoogste stengels 

 worden van de benedenste blaadjes ontdaan en in bossen gebonden, 

 op pasardagen ziet men heel wat picolvrachtcn van dit product naar 

 de bencdcnlanden dragen. 



Men teelt hier ook bludseldcrie op droge gronden, deze kunnen 

 wij ook in onzen groentetuin hebben. Men kan ze vermenigvuldigen 

 door zaad, hier doet men het meer door het scheuren van de oude 

 planten, men plaatst ze op een afstand van 25 a 30 cM. Zij verlangt 

 een vruchtbaren bodem. 



Bleekselderij heb ik op Java nog niet gezien, zij verdient 

 hier gekweekt te worden, het is een smakelijke groente. Men begint 

 op kweekbedden uit te zaaien: de plantjes blijven wat lang daarop 

 staan, totdat zij ongeveer 6 tot 8 blaadjes hebben. Op goed bemesten 

 grond plant men hen over op een ouderlingen afstand van 50 a 60 

 C.M.; als het niet voldoende regent moet er Hink begoten worden. 



Men heeft verschillende methoden om ze te bleekcn, in Europa 

 plant men ze soms in geulen van 20 a 30 c.M. diejjte en aardt ze 



