4 L. EULERI OPERA POSTHUMA. Mechaniea. 



Qula hoc ^rave conatur descendcre, tendet ;filum PB/i, eoque ipso conabitur objectum A secum 

 abripere, idque in directione fili JB, id est, in directioqe data; quare objectum hoc modo conabitur 

 sccundum directionera /^B incedere. Q. E. F. 



13. CopoU. 1. Patet hinc etiam objectum J tanta ti conari in directione JB promoveri, 

 quanta vi P tendit descendere. 



ik. CopolL 2. Erg:o effici potest, ut /l secundum datam directionem data vi conetur mo- 

 veri, applicando grave tanta vi deorsum tendens. 



15. Copoll. 3* Potest igitur quaecunque potentia et quamcnnque habens directionem ad 

 pondus reduci, quia inveniri potest pondus faciens, ut objectum data vi in data direclione incedere 

 conetur (l^). 



16. Sclioliofi 1. Haec de ponderibus ideo adjeci, ut in posterum quae de potentiis inve- 

 nientur et demonstrabuntur etiam ad corpora gravia, quae nihil aliud sunt nisi objccta, quibus 

 potentiae deorsum tendentes sunt applicatae, referri queant, et quaevis potentiae cum ponderibus 

 possint comparari. 



17. Scliolion 2. Monendum etiam est, in sequentibus omnia corpora tanquam gravitatis 

 expertia considerari, quae nulla applicata potentia nullibi se movere conarentur; ideoque vim gravi- 

 tatis in potentiis habeo, qua superveniente corpora demum conantur deorsum descendere. 



18. Divisio gfenepalis. Dividitur Statica optime quoad diversitatem objectorum, quibus 

 potentiae applicatae intelliguntur. Quare in prima sectione de potentiis puncto applicatis disseretur, 

 quae tractatio instar fundamenti est sequentium. In secunda de aequilibrio potentiarnm objectis 

 rigidis applicatarum. In tertia de potentiis, flexibilibus objectis applicatis. In quarta objecta con-, 

 siderabuntur, ex pluribus partibus certo modo junctis composita. Tandem in quinta de potentiis 

 plurimis corporibus a se invicem liberis et dissolutis agere constitui, ubi agetur de Hydrostatica. 



^ectio prima. 



f?.'v 



De aequilibrio potentiarum puncto applicatarum. 



Annotatio manu Cel. Juctoris margini adscripta: Dividenda est haec Sectio in duas 

 partes, quarum prima considerat punctum Hberum, quod aeque libere in omnes partes 

 moveri potest, altera vero punctum non liberum, quod ob obstacula in unam vel plures 

 plagas moveri nequit. Id quod evenit, si firmo obstaculo inclinet ut lineae vel rectae 



* vel curvae. 



19. Axioina 1. Fig. 3. Si puncto J duae potentiae aequales et quarum directiones directe 



sunt oppositae JB, AC, applicatae fuerint, punctum A in neutram plagam verget, et proin habe- 



bitur aequilibrium. 



1 »'h' 20. !§cliolion. Veritas hujus axiomatis constat ex principio sufficientis rationis; nuUa est 



enim ratio, quare potius in hanc vel illam plagam tenderet. Sin autem altera altera major fuerit, 



tum amplius aequilibrium existere nequit, quia non deest ratio, quare in nnam plagam potius quam 



in aliam tendat. 



