Astronomia mechamca, .\ 285 



2. semiaxis transversus r, ob — = 2/id!5', aug^mentum capit dr, ut sit 



dr = 





-f- 2 nrr «P c^y (^ — 1) (^^^ sin 5 cos (y — ^) — sin (^ — .^j) ; 



3. pro variatione excentricitatis q habemus 



=^^ - ^i:!^ = - 2 ndS, seu ^= ^n^S-X ^JL^tz^, 

 p pp p pp 



unde Gt 



«^9= :^3 H-^(^— — ^J(^(l-i-9cos5)sin«cos(9J— ^)— (2cos5-f-g-i-gcos*5)sm(y— ,^)J ; 



4. angulus autem elementaris dcp tempusculo dt descriptus omissa particula inflnite parva, ita 

 )j definitur . 



ubi si tempusculo dt valor notabilis tribuatur, quantitatibus p et v valor medius inter eos, quos 

 initio et fine obtinent, assignari poterit; 



5. denique cum sit ^ — 5 = a, variatio momentan^a ipsius a erit 



j nwdip/vcoss fi i\/ , nv (2-f-9 cos») 8m»sin(ffl — ^)v\ 



da = - — -( — II (-T -,) (cos s cos [cp — 19- H- i ^—r-^ — -))i 



vel etiam ,^ 1{f'»i;1 \A\\ M^?A mijw! ' 

 «^ =^(^*— 7(;^ — ^) ((l-*-g C0S5) C0S5 cos {(p—^) -+■ (2-*-g cos*) sinssin (^— ^))). 



Posset hinc etiam variatio in distantia c facta definiri, sed cum semper sit v = -, > praestat 



* l-*-5fCOS4 * 



quovis tempore ipsam distantiam v definiri. Omnes ergo perturbationes momentaneae tempusculo dt 

 productae ita determinabuntur : 



1. Angulus elementaris interea conlectus ag) iit 



dw=-y2gp(L-^M). 



2. Semiparameter orbitae p accipiet augmentum dp^ ut sit 



j ;'08l :i3 moJtfB fiiii .JJ .IIoio::» .EOS: 



dp==--2/i«c3dfr/?(— — -)sin(^ — .^). ;}.|oq oiiupil > loJonq 



3. Semiaxis transversus orbitae r=Yz: — accipiet augmentum rfr, ut sit 



rfr = i^(=^'H-« (l-A)(?sm.cos(y-*)-(l H-5Cos.)sin(y-*))). 



sive d.=r^(^'-H«(J,-l)(sin(y-*)-^?sia(y-*-.))). 



i 



