Emendatio tahulanim lunarium. 355 



licuerit, inde vera parallaxis solis horizontalis concludi poterit, haecque certissima videtur via ad 

 cog-nitionem verac parallaxis solis horizontalis perveniendi. 



§ 3. Deinde mihi quidem eo magis ad observationes confugiendum est, si tabulas meas lunares 

 perficere velim, quod ad aequatioues septem loci lunae exhibitas adhuc adjici debet octava, cujus 

 argumentum obtinetur, si a dupla distantia solis a luna subtrahatur dupla anomalia lunae excentrica. 

 Calculum enim ex theoria instituens facile perspexi, hanc aequationem tantam fieri, ut siue errore 

 rejici nequeat, scd ad ejus quantitatem definiendam tam prolixi et molesti calcuh* mihi subeundi 

 fuissent, ut ad hunc laborem suscipiendura me determinare non potuerim. Eo autem me facilius 

 supersedere posse sum arbitratus, quoniam haec ipsa inaequalitas ex observationibus concludi posset, 

 in quo si quidem reliquae aequationes sint cognitae, non admodum errari poterit. Cum enim osten- 

 derim, hanc correctionem sinui anguli, qui rcmanet, si dupla anomalia lunae excentrica a dupla 

 distantia solis a luna subtrahatur, esse proportionalem, ea maxima erit, si iste angulus residuus 

 fuerit rectus; quod ia syzjgiis evenit, si anomaha lunae excentrica fuerit vel ^5°, vel 135*^, vel 225", 

 vel 315*^. Quando autem ipsa aequatio elliptica est maxima, illa aequatio evanescit; unde investigatio 

 maximae aoquationis ellipticae ab ista aequatione etiamnum incognita non impeditur. Siquidem Tabuhs 

 lunae Cassiniauis fidem adhibeamus, is hanc inaequalitatem jam animadvertit, eamque, ubi maxima 

 est, statuit k\ quae in sex prioribus signis ad locum lunae addi, in sex posterioribus vero ab eo 

 subtrahi debeat. 



§ 'i^. Ne autem multltudo aequationum correctionem tabularum mearum per observationes insti- 

 tuendam impediat, conveniet ejusmodi tantum observationes in hunc finem adhiberi, quae in syzygiis 

 sint institutae; tum enim, ob distantiam solis a luna vcl O^ vel 180°, omnes aequationes ad duas 

 tantum reducuntur, quarum altera ab anomalia lunae media, altera ab anomalia solis media pendet: 

 quae binae, si fuerint per observationes emendatae, simul omnes acquationum tabulae, quae ad lunae 

 positionem quamcunque spectant, inde corrigi potcrunt. Condantur enim ex meis tabulis istae binae 

 ad syzygias accomodatae tabulae, atque in ea, quae ab anomalia solis media pendet;, acqualio maxima 

 erit 13' 12", in altera vero, cujus argumentum est anomalia lunae media, maxima aequatio erit 

 5*^1'^^". Quae si observationibus debito modo collatis major minorve reperiatur, in eadcm ratione 

 aequationes tabularum I, IV et V augeri minuive debebunt. SimiH modo, si aequatio solaris maxima 

 deprehendatur major minorve quam 13' 12", aequationes tabularum II, VI et VII proportionaliter 

 immutandac erunt. 



§ 5. Cum autem nullae observationes lunae in syzygiis factae sint certiores, quam eae, quae 

 ex eclipsibus lunae deducuntur, ex quibus quemadmodum loca lunae accurate concludi oporteat, 

 deinceps docebo: CoIIigantur tot hujusmodi loca lunae ex accuratissimis eclipsium lunae observatio- 

 nibus, quot quidem intervallo unius duorumve seculorum uitimorum obtineri possunt. Quo plures 

 enim hujusmodi loca lunae in subsidium vocantur, co magis conclusiones, quae inde formantur, 

 veritati erunt consentaneae. Neque tamen ad nimis antiquas observationes regrcdi vclim, cum quod 

 eae non satis studiosc sint institutae, tum vero imprimis, quod locus lunae medius pro nimis mag:no 

 temporis spatio non satis cognitus videtur. CoIIecto crgo ingcnti hujusmodi observationum lunae 

 numero, ad singularum momcnla oomputentur lunac loca media, simulque ob usum infra indican- 



■ 



