356 L. EULERl OPERA POSTHLMA. AstronomUt 



dum loca nodi media; eaque per tabulam aequatiouum ab anomalia solis pendentium corrig;antur , u 

 prodeant lunae loca jam ob actionem solis correcta, quae amplius nulla alia correctione praeter eamj 

 quae ab anomalia lunae media pendet, indigeant. 1 



§ 6. Hoc labore expedito notentur differentiae inter loca lunae vera, seu ex observationibus 

 conclusa, et loca modo computata; quae differentiae mox erunt affirmativae, mox negativae. lum 

 quaeratur maxima differentia tam affirmativa quam negativa, quas proxime tum evenisse manifestum 

 est, cum aequatio ab anomalia lunae media pendens fuerit maxima, tam addenda quam subtrabenda. 

 Inter tot enim lunae observationes probabile est quasdam existere, in quibus aequatio ab anomalia 

 media lunae pendens fuerit fere maxima, tam addenda quam subtrahenda. Etiamsi enim haec loca 

 aliquot gradibus distent ab iis punctis, ubi aequatio est maxima; tamen quia aequatio circa haec 

 puncta non notabiliter variatur, error ultra aliquot minuta secunda exsurgere nequit. Quin etiam si 

 binae notatae maximae differentiae in eandem anni tempestatem incidant^ incertitudo aequationis 

 primae solaris jam adhibitae conclusionem non afficiet: quare si numerus observationum fuerit satii 

 grandis, expedict eas binas maximas differentias, alteram affirmativam, alteram negativam elegisse, 

 quae vel in eandem anni tempestatem incidant, vel saltem ejusmodi temporibus sint factae, quibus 

 aequatio solaris proxime fuerit eadem: ut discrimen tantum utriusque aequationis solaris in computum 

 veniat, quod si fuerit parvum, non differrct, etiamsi maxima aequatio solaris notabiliter abhorreat 

 a veritate. 



§ 7. Cum autem hoc modo binae maximae differentiae inter loca lunae obscrvata et computata 

 fuerint erutae, addantur ambae in unam summam, cujus semissis aequabitur aequationi maximae ab 

 anomalia lunae pcndenti, quae si fuerit 5" 1'^'i-", tabulae meae correctionum I, IV et V erunt veritati 

 conformes: si quidem utrique loco maxima aequatio respondeat; sin autem lunq aliquautillum ab his 

 punctis abfuerit, tum illa differentiarum semisumma aliquanto minor erit quam aequatio maxima, 

 ex quo facile usu venire potest, ut aequatio maxima aliquot minutis secundis major sit, quam hoc 

 modo prodit; ficri autcm nequit, ut sit minor. Error tamen ultra aliquot minuta secunda exsurgere 

 nequit. Ilincque si ad illam semisummam aliquot minuta secunda addantur, aequatio maxima satis 

 exacte erit cognila: quae si discrepct a nostra 5° 1' iikli-", facile erit tabulas nostras I, IV et V 

 emendare, easque omnibus numeris absolutas efficere. 



§ 8. Inventa autcm aequatione maxima, quia ea binis illis observationibus, quibus maximum 

 discrimen est deprehensum, convenire debet, si ea in altera addatur, in altera subtrahatur a loco 

 lunae computato, ipse locus observatus resultare debebit utrinque. Quodsi secus eveniat, id indicio 

 ' erit locct lunae media non recte fuisse assumta, hincque error corrigi poterit; ita ut ad haec tempora' 

 lunae locus raedius innotescat. Cum igitur motum medium cognitum assumamus, saltem ad nor' 

 nimis magnum tcmporis intervallum, hoc modo loca lunae media ad singulas epochas, quae in tabuli^^ 

 habentur, emendari poterunt. Atque hae correctiones recte se habebunt, si prior lunae aequatio al: 

 anomalia racdia solis pendens recte se habcat: haec enim si fuerit erronea, tantumdcm correctio ilh 

 locorum mediorum a veritate discrcpabit. Sin autem forte accidcrit, ut binae illae elcctae obscrva-' 

 tiones prope solis apogaeum vel perigaeum sint positae, tum ob ipsam aequationem solarem minimam 

 hinc nuUus error in determinatiouem locorum mediorum redundabit. Verum si aequatio solaris fer 



