Emendalio tahularum lunarium. 357 



slt maxima, praestabit correctionem locorum mediorum tantisper differre, donec ipsa haec aequatlo 

 solaris exactius fuerit definita. 



§ 9. Si in memoratis illis duabus observationibus aequatio ab anomalia media lunae pendens 

 revera esset maxima, hlnc pro iis temporibus anomalia lunae media exacte innotesceret; quia vero 

 anomalia media facile aliquot gradibus ab ea, cui aequatio maxima respondet, discrepare potest, haec 

 via mlnus est tuta. Hancobrem praestabit inter omnes coUectas observationes eas seligere, .quae a 

 locis computatls minime differant: et cum hujiis generis sine dubio plures occurrant, ex hls eas 

 ebgere, qulbus aequatio solaris proxime aequalis fuerit ei, quae pro locis illis blnis prioribus erat 

 inventa. Tum locus lunae medius hulc observationi assig-natus corrigatur eo modo, quem ante indi- 

 cavlmus; etiamsi enim hic modus per se non est tutus, tamen ob aequalitatem aequationum solarium 

 hic nullum errorem parit. Tum discrimen inter locum lunae computatum sicque correctum et locum 

 observatum dablt aequatlonem convenientem ab anomalla media lunae pendentem, quae cum sit parva, 



, et anomalia lunae fere vel 0°, vel 180", ea ab aequatione nobis adhuc incognita non afficletur. 



. Innotescet ergo ex quantitate hujus aequatlonis anomalia media huic observationls tempori conveniens. 

 § 10. Quodsi hoc modo anomalia medla lunae unlcuidem temporis momento respondens fuerlt 



j inventa, nisi forte simili modo pro alio quopiam tempore anomalia lunae media determinari queat, 

 ex motu anomaliae, seu motu apogaei jam satis exacte cognito anomalia lunae media ad quodvis 

 tempus assignari poterit. Atque cum simul ex aequatione maxima inventa tabula aequationum ab 



1 anomalia lunae medla pendentlum corrigi queat, si deinceps in aliis anni tempestatibus ejusmodi 



• eliganttir observationes, quibus aequatio ab anomalia lunae medla pendens vel propemodum nulla, vel 

 ; fere maxlma conveniat, quoniam his casibus aequatio etlamnunc incognita fere evanescit, hinc loca 

 . lunae medla per hanc jam aequationem corrigendo, ex eorum dissensu ab observationibus tam longi- 

 i tudo media lunae quam aequatio ab anomalla solis pendens definlri poterit. Ilocque eo facillus 

 , praestabitur, si observatlones mensibus Martlo et Septembri instltutae inter se conferantur; quia enim 

 : utraque tempestate aequatio solarls fit maxlma, priori subtrahenda, altera addenda, hinc ipsa maxima 

 i aequatlo solaris facile eruitur. Vel eligantur observationes circa solstitla factae ejusmodi, ut pro iis 

 ' anomaiia lunae media sit prope 0*^, vel 90*^, vel 180*', vel 270*^, et quia hls temporlbus nostra tabula 



acquationum solarium non sensibiliter a veritate discrepat, vera longitudo lunae media ad quodvis 

 I tempus cognoscetur. 



§ 11. Gorrectis autem hoc pacto tabulis tam mediorum motuum quam aequationum tum a lunae 



tum a solis anomalia media pendentlum, quaerantur ex collecta observationum copla ejusmodi lunae 

 ; loca, quibus anomalia media lunae fere est 45°, vel 135°, vel 225°, vel 315°; quippe quibus aequatlo 



etlamnum incognita fit maxima, pro hisque temporibus ex tabulis ante correctis computentur lunae 

 i loca, quorum dlscrimen ab observatis indicabit aequatlonem maxlmam incognitam: pro tabula, cujus 



* argumentum est dupla distantia solis a luna, demta dupla lunae anomalia excenlrica. Nisi autem 

 pjusmodi observationes suppetant, quibus haec aequatio exacte fit maxlma; ex cognlta aequationc 

 cuivis argumenlo hujus tabulac respoudente ipsa aequatio maxima colligetur. Sunt enim hae aequa- 



: tiones proxime ut slnus anomaliae lunae cxcentricae bls sumtae , unde si aequatio haec pro qualibct 

 anomalia cxcentrica habeatur, slmul non solum maxima, sed eliam integra haec labula facilc constructur. 



