Emendatio tabularum Imarium. 3^3 



unaris competit, ex iisqiie correctio anomaliae mediae exploretor, quae si perpetno eadem resultet 

 juaecunque observationes adhibeantur, sive circa aequinoctium vemum sive autumnale factae, hoc 

 ^ertum erit indicium tabulam nostram aequationum solarium esse veritati consentaneam. 



§ 27. Sin autem aliae anomaliae mediae correctiones inveniantur, prout aliae observationes in 

 iomputum ducantur, tabula nostra aequationum solarium data sui parte vel augeatur vel diminuatur 

 scilicet singulae aequationes hujus tabulae parte sua quarta diminuantur, cum probabile sit si errent 

 ias in excessu peccare: caedemque opcrationes hac facta mutatione repetantur, sicque patebit, utrum 

 najor an minor consensus sit proditurus? Ex ipsa autem dissensuum inaequalitate non solum utra 

 lypothesis ad veritatem propius accedat, intelligetur, sed etiam vera quantitas aequationum solarium 

 ioncludi poterit. Quae nisi adhuc satis certa videatur, novis hypothesibus propioribus fingendis, 

 isdemque operationibus denuo iustituendis, multo certior veritatique conformis obtinebitur. Quin 

 itiam, quo minor dubitandi locusrelinquatur, postquam hoc modo omnes tabulae fuerint correctae 

 lae ipsae iisdem operationibus denuo subjici, atque altera vice emendari poterunt. 



§ 28. Quodsi autem ahis atque aliis observationibus ad hoc negotium adhibendis diversae cor- 

 ectiones inveniantur, neque eae ad consensum perduci queant, hinc manifesto hquebit, in ipsis obser- 

 iationibus errores latere, qui nisi detegi,atque observaliones certiores a minus certis dignosci queant: 

 ^orrectiones ex singulis repertac seorsim notentur, moreque Astronomis satis solenni inter omnes has 

 jorrectiones diversas medium capiatur, ut sic correctiones tabularum, quae omnibus observationibus 

 iimul sumtis quam proxime satisfaciant, obtineantur. Cum autem tanta eclipsium lunarium multitudo, 

 }uanta opus est, fuerit collecta, calculusque primum instituendus absolutus, levi attentione adhibita 

 )Iura se offerrent subsidia calculique compendia, ut superfluum foret plura hic praecepta tradere, 

 juae vel inutilia sint futura, vel sponte occursura. 



§ 29. Si quis igitur hoc calculi onus in se suscipere velit, is non solum de theoria lunae, 



juae ab omnibus astronomis tantopere adhuc est desiderata, maxime merebitur; sed eliam nodum in 



istronomia maximi momenti tam feliciter resolvet, ut nulla alia via aeque accurata solutio expectari 



[Qeat. Parallaxis scilicet solis horizontalis, qua ejus vera a terra distantia determinatur, tam exacte 



linc cognosci poterit, ut error ne quidem ad scmissem minuti secundi assurgere possit. Cum enim 



,jx parallaxi solis horizontali, quam 12^' assumseram, maxima lunae aequatio solaris pro syzygiis 



,)rodiisset 13' 12", si ista aequatio calculo evoluto major minorve reperiatur, in eadcm ratione 



)arallaxis solis horizontalis augori minuive debebit. Si igitur in determinatione hujus maximae 



equationis solaris error supra dimidium minutum primum committi nequeat, multo minorem autem 



um csse futurum puto; parallaxin solis horizontalem tam accurate hinc cognoscere licebit, ut error 



le dimiclium quidem minutum secundum attingat. Ponamus enim inveniri maximam aequationem 



lolarem in syzygiis 12' 30", haec analogia institui debebit: 

 \ 



13' 12" : 12"30'"= 12'30" : ll"50"' 



nde patet parallaxin solis horizontalem futuram esse 11" 50'". 



S 30. Contra calculum hic praeceptum jure objici potest, quod labulis lunaribus ad slatum 



