De atmosphaera lunae ex eclipsi solis annulari evicta. 393 



§ 8. Hinc igltur haec quaestio enascitur: quaenam fuerit causa, cur discus solis in iis locis, 

 ubl a limbo lunae iotus fere tangebatur, sit dilatatus? quanlitatem quidem dllatationis hujus, quam 

 ad 25" aestimavimus, uon pro tam certa habendam esse judico, ut non error plurium minutorum 

 secundorum commissus esse possit, primo enim latitudinem annuli tam exacte mensurare non licuit; 

 I tom vero ob colores, quibus tara solls quam lunae margo constanter obsitus cernebatur, ille quidem 

 violaceo, hic vero rubro, veros utriusque limbi terminos discernere non licebat, interim tamen 

 nullum dubium superesse potest, quln mlnima annuli latitudo hic 10" superaverit, cujus dilatationis 

 causam Investigare operae erit prctium. 



^ 9. Quaestlo ergo huc redit, ut explicemus, (Fig 209) cur cxtremus solis margo J, qui per radium 

 /^TIunam L in M stringentem, lunae immediate contiguus conspici deberet, non in y^, sed in a appareat, 

 atque a vero suo loco angulo JTa, quem 25" invcnimus, non tamcn multo supra 10" aeslimamus, 

 aberrare videatur spectatori in T constituto? hoc enira si fuerit expositum, intelllgetur, quomodo 

 fiat, ut quum latitudo annuli nulla, seu fere nulla csse deberet, ea tamen augmentum tot rainutorum 

 secuudorum, quot angulus JTa contlnet, capere cernatur. Namque si margo solis a limbo lunae, 

 cui est proximus, hoc modo elongatur, perspicuum est, ob hanc causam et solis cornua ante et 

 post annulum dlstendl et latitudinom ipsius annuli, ubi est minima, expandl oportere. 



§ 10. Antequam autem hujus phaenomeni explicationem susclpio, opinionem primo intuitu non 

 admodum improbabilem removeri conveniet. Qui enim ex descriptione aliarura cclipslura solis annu- 

 larium intellexerunt^ utramque annull^latitudlnem et raaxiraara ct minimam slmul majorem summam 

 efficere, quam est difrerentla Inter diaraetros apparentes solls ac lunae, ii pleruraque sunt susplcati, 

 ia eclipsi solis annulari dlametrura lunae aliquanto rainorera apparere, quara si extra solera cerneretur. 

 Eo autera modo, quo nos observatlonem instituimus, luculenter patebat, non lunam diminutionem, 

 sed Ipsum solem amplincationera quandara esse passum. Qui enlm in ipsa eclipsi diamctrum lunae 

 sunt metitl, eam calculo perfecte conformem deprehenderunt. 



§ 11. Ut igitur ad ampHncationera disci solaris in eclipsi annulari observatnm rcvertar, primo 

 I quidem ad hoc phaenomenon vel leviter attendenti statim patet, ejus causam in refractione radiorum 

 corpus lunae stringentiura esse quaerendam. Faclle enim perspicitur, si luna atmosphaera quadam 

 nostrae slmili circumdata esset, ob refractionem radiorum obllque per eam transeuntium idcm plane 

 phaenomenon, quod in deflexione radlorum conslstlt, inde resultare debere. JNon solum igitur nuUum 

 dubium superesse videtur, quin luuae atmosphaera quaedam trlbui debeat, sed etlam ex quantitate 

 refractiouis ipsara hujus atraosphaerae densitatera definire licebit. 



§ 12. Slt igltur (Flg. 210) corpus lunae EMF atraosphaera tenui PQR cinctum, quam per totam 

 soam altitudinera ejusdera densitatls esse ponamus, etiamsi ea procul dubio, periude ut atmosphaera 

 terrae, a superficie continuo fiat rarior, donec taudcm insensibiliter cum acthore totum spatlum cocleste 

 replente confundatur. Quoniara cnlm ex aliis phaenoraenis novlmus atmosphaeram lunae prae ca, qua 

 PPwra circumdatur, esse suhtilissimam, sinc errore varietatcm, quae In diversls a superficie lunae 

 cJistantiis locum habct, negllgere poterimus. IIoc posito quilibct radlus lucis, qui in lunae atmo- 

 Ipiphaeram inlrat, ccrtam quandam refractlonera patietur, tum vcro pcr ipsam atmo«pbneram in linea 

 recta transibit, et ubi iterum in aethcrem inde erumpct, novam rcfractioncm priori similcm «ubibit. 



L. Ealeri Op. pottfatUM T.n. 50 



