De atmosphaera lunae ex ecHpsi solis anmlari evicta, 401 



praeferendum sit iis, quae summa cura atque ingentibus sumtibus nunc parari solent. Si enim 

 cochlearum cuspides ambabus stellis semel fuerint admotae, facillime apparebit, si earum stellarum 

 distantia diminuatur, atque ipsa diminutio per cochlearum revolutionem non difficulter definietur. 



§ 4^0. Physicae quidem sanioris principia atmosphaeram lunae extra dubium collocant. Sed 

 hoc, quod observationes nobis patefecerunt, non minus mirum videtur, atmosphaeram lunae tanto- 

 pere esse tenuem, ut ejus eflPectus fere evauescat. Cum enim super terra refractio horizontalis 

 dimidium gradum superet, si luna pari atmosphaera atque terra esset cincta, sidera prope lunae 

 limbum ultra gradum de suo loco detorquerentur : nunc igitur, cum iste effectus fortasse vix 20" 

 excedat, aerem lunarem fere ducenties rariorem esse oportet quam nostrum; ex quo concludere 

 licet, ex superficie lunae vel nullos plane vapores ascendere, vel materiam lunae tam esse solidam 

 ac siccam ut nulli fere evaporationi sit obnoxia: quin etiam usu longiorum tuborum astronomi jam 

 sunt edocti, maculas illas obscuriores in luna, quae vulgo pro aquis et lacubus haberi solent, pro 

 regionibus potius aridis, sive speluncis, sive silvis haberi oportere, quam pro humidis. 



j 



I 



Dl 



iiisi 



5Ctl 







51 



L.EolerlOp. porthtmuT.n. ' 



