796 L. EULERI OPERA POSTHUMA. varia. 



deducitur. Hic occasionem arripit de intogratione aequationum diflferentialinm altiorum ordinum agendi, ubi 

 nonnuUa elegantia et utilia artificia patefacit, quae ad analysin promovendam non parum conferre videntur: tum 

 vero etiam praeclaras quasdam notationes circa quantitates imaginarias, earumque, quando formulas integrale* 

 afficiunt, reductione ad arcus circulares tradit. In hoc autem problemate, cujus solutionem in aliquot aequa- 

 tionibus complexus est Auctor, contineri putat universam de venlis quaestionem, ideoque varias evolvit hypo- 

 theses densitatis aeris, quae ad statum naturalem proxime accedere yideantur, indeque complicatissimarum 

 aequationum integrationes perficit, et quantum rei difficultas permittit ad veram venti directionem et celeritatem 

 ubique locorum definiendam accomodat. Progreditur deinceps ad motum aeris non liberum determinantium (?), 

 casumque primo examiuat, quo sub aequatore duae series altissimorum montium sibi parallelae existant, intra 

 quos aer alium motum praeter orientalem vel occidentalem recipere nequeat. Deinde has series montium ab 

 aequatore ad quemvis parallelum transfert, ita ut semper ab ortu in occasuro extendantur, et ad quodvis tem- 

 pus venti celeritatem determinat, cum directio per se sit cognita. Tum has montium series secundum duos 

 meridianos sibi proximos extensas contemplafur, et difficillimo calculo celeritatem venti assignat, quae omnia 

 ita sunt comparata, ut si debito studio evolvantur, in omni terrae statu, quo motus aeris a montibus coercetur, 

 inde ventus definiri posse videatur. Multo magis autem arduum fit problema, quando binae illae raontium 

 series inter se non sunt parallelae, interim tamen tanta sagacitate Auctor pollet, ut etiam has novas difficultate» 

 maximam partem superare potuerit. Concludil denique hanc satis amplam tractationem problemate generali, 

 quo methodum exponit in hypothesi, quod terra profundo oceano undique tecta sit, pro quovis loco et tempore 

 verum aeris motum, hoc est directioaem ac celeritatem venti determinandi, quod ope praecedentium problemj 

 tum fieri posse luculenter ostendit. 



Quoniam vero hactenus causas ventorum in solis viribus attrahentibus solis et lunae quaesivit, nunc 

 demum in effectum caloris solis, cui sine dubio primariae partes in productione ventorum sunt tribuendae, 

 inquirit. Causam autem et effectum caloris ita comparatum judicat, ut ad calculum accurate revocari nequeat: 

 proxime autem scopum attingere arbitratur, si rarefactionem aeris perpetuo a quadrato sinus distantiae solis 

 a zenith pcndere, seu esse proportionalem quadrato sinus elevationis solis super horizonte, quemadmodum ergo 

 hic effectus in formulas ante exhibitas inlroduci debeat, ostendit. Quia vero calor ac proinde aeris rarefactio 

 non solum ab altitudine solis, sed etiam a tempore, quo idem locus aclioni solis jam erat exposilus, pendet, 

 ita ut pro eadem solis altitudine calor post meridiem major sit quam ante mcridiem; ab hac diversitate alium 

 effectum non proficisci statuit, nisi constantem atmosphaerae motum ab oriente in occasum, qui cnm omnibus 

 aliis ventis a causis ante perpensis oriundis conjungi debeat, hocque modo non solum ventos orientales intra 

 tropicos spirantes, eorumque a vero oriente deflexiones statis temporibus observatas satis dilucide explicat, sed 

 etiam quales venti in reliquis terrae zonis regnare deberent, nisi perturbatio a terris orta accederet, non 

 obscure indicat. Quas ob causas hic Auctor quaestioni propositae multo accuratius satisfecisse est visus, quam 

 ab aliis factum esse deprehendimus. Postquam autem haec dissertatio huc esset allata, ejus Auctor misit addi- 

 tamentum, in quo nonnulla loca clarius explicat, et levem quendam errorem, qui in calculum § 89 ingresserat, 

 emendat: imprimis autem in hoc additaraento tara celeritatem quam directionem venti sub quovis parallelo 

 comraodius exprimit, dura sol vel luna non in aequatore sed circulo quocunque parallelo circa terram revol- 

 vitur. Motum venti ubique resolvit secundum directiones paralleli et meridiani; quarum illa praebet plagam 

 orieiitis, haec vero continuum affluxum aeris a polis ad aequatorem arguit: qui tamen effectus, cum tandem 

 oranis aeris raassa ad aequatorera accuraularelur, adraitti non potest. Interira taraen hoc incoraraodura ila 

 conciliat, ut raotura affluxus aequatorera versus continuo irarainui dicat; calculus enira declarabat celeritatem 

 secundura directionera meridiani non sohira sub aequatore evanescere, sed etiara sub polis, et in zonis tantum 

 teraperatis esse notabilem. Fortasse etiara in regionibus atmosphaerae supremis aeris portio quaedam ab aequatore 



