Recensio Dissertationis de Ventis. 797 



▼ersus polos defluit, sirque aequabilem aeris statum conservat. Verum utcunque fiat haec restitutio, quae 

 proprie ad quaestionem propositam non pertinet, eonsensus experientiae ad theoriam confirmandam sufficit; ea 

 enim constat, prope tropicos, ubi venti adhuc constantes deprehenduntur, ventos orientales in hemisphaerio 

 quidem boreali boream versus, in altero autem austrum versus aliquantum declinare. ita ut dubium sit nullum, 

 quin haec declinatio in locis ab aequatore magis remotis adhuc major esset futura, nisi totus ventorum ordo 

 a vicinitate continentis interrumperetur. Notatu autem maxime dignum est, quod Auctor invenit, istam decli- 

 nationem ab aequatore tantum usque ad certum latitudinis gradum crescere, ultraque eum iterum decrescere, 

 atque sub ipsis polis aeque ac sub aequatore denuo evanescere. Secundum hanc ergo Auctoris theoriam ventus 

 pro quovis loco ac tempore proposito ita definiri debebit. Quaeratur primo ventus ex calore solis oriundus, 

 babita simul ratione ejus venti constantis, qui ob gradum caloris pomeridianum majorem antemeridiano locum 

 iabet. Deinde seorsim determinetur ventus, quem vis attractiva cum solis tum lunae producit, cognitisque his 

 dngulis ventis tam ratione directionis quam ratione celeritatis non eril difficile secundum regulas compositionis 

 notus ventum ex iis ortum proxime saltem assignare. >l<lfi1^lff>Mf^ 



l 



