Plaat 6. 



In de Ichneumonoloyia Europaea van Gravenhorst 

 vinden wij bet groote geslacht Cryptm , het vijfde 

 in de rangorde van zijn werk, in 12 onderdeelen 

 verdeeld, waaraan hij den naam Familien toekende , 

 geheel tegen onze tegenwoordige wijze van rang- 

 schikking in , bij welke eene familie op het voet- 

 spoor van Latreille eene vereeniging van Genera 

 uitmaakt. De geschiedenis dier familien, wordt ons 

 door E. L. Taschenberg in zijn opstel Die Schlupf- 

 wespenfamilie Cryplides" (Zeitschr. fiir die gesamm- 

 len Naturwissenschaflen 1865, n. 1, 2) verhaald. 

 Na afscbeiding van 5 dier afdeelingen , die of niet 

 tot de Europeescbe Fauna beboorden of naar andere 

 familien moesten overgebragt worden, bleven er 

 zeven over, waarvan het geslacht Cry plus de voor- 

 naamste was. 



In dit geslacht echter bevindt zich een aantal van 

 meer dan 100 soorten de Catalogus van Kirchner 

 noemt er 170 , waarvan velen door bijzondere 

 kenteekenen zich tot natuurlijke groepen vereenigen. 

 Reeds Taschenberg 1. 1. zonderde van het geslacht 

 Cryplus de geslachten Linoceras en Brachycentrus 

 af, doch C. G. Thomson ging in zijn Forsok till 

 gruppering och beskrifning af Crypti" (Opuscula 

 entomologies, Fasc. V) veel verder en verdeelde zijn' 

 Tribus Cryptina in 14 verschillende groepen , die hij 

 tot den rang van geslachten verheft. Het is hier de 

 plaats niet om over dit werk eene critiek uit te 

 spreken , maar ik mag toch niet verzwijgen dat som- 

 mige onderscheidingen mij voorkomen niet die waarde 

 te hebben, dat zij goede geslachtskenmerken ople- 

 veren. De tijd, dat is het oordeel van na ons komende 

 entomologen , zal hicromtrent uitspraak moeten doen. 



Het geslacht Linoceras is mijns inziens teregt van 

 Cryptus afgescheiden. Het stompe eind der sprieten 

 bij het wijfje en vooral de slanke vorm van het 

 eerste segment van het achterlijf, gevoegd bij de 

 lengte der achterpooten , waarbij nog komt dat de 

 benedenader van de discocubitaalcel geen' hoek 

 maakt en geen uitsteeksel heeft, zijn voldoende ken- 

 merken. Behalve de afgebeelde soort Macrobatus Grav. 



Plate 8. 



In Gravenhorst's Ichneumonologia Europaea we 

 find the great Genus Cryptus, fifth in the series of his 

 work, divided in 12 groups, to which the author 

 assigned the name of Families , quite contrary to our 

 modern manner of classification, in which, after 

 the example of Latreille a family forms a combi- 

 nation of genera. The history of those Graven- 

 horst families is given by E. L. Taschenberg in 

 his Memoir on the Schlupfwespenfamilie Cryp- 

 tides" (in Zeitschrifl fur die gesammten Nalurwis- 

 senschaflen 1865, n n . 1, 2). After the elimination 

 of five of those groups, that either did not belong 

 to the Fauna of Europe, or ought to be refered to 

 other families, there remained seven, among w'hich 

 the Genus Cryplus s. s. was predominant. 



Now this genus contained more than a hundred 

 species the catalogue of Kirchner enumerates 

 a total of 170 many of which in parti- 



culars appear to stand in very near relationship 

 to one another and differ by them from the rest. Tas- 

 chenberg already separated (/. /.) from the Genus 

 Cryplus both the genera Linoceras and Brachycen- 

 trus, but a larger division was proposed by C. G. 

 Thomson in his Forsok till gruppering och beskriff- 

 ning af Crypti" (Opuscula entomologica , Fasc. V). 



There he divides his Tribus Cryptina into 14 

 different groups, which he raises to the rank of 

 genera. It is not here the place to insert a criticism 

 on Thomson's book, but I. cannot conceal my opi- 

 nion, that some of his distinctions have not the 

 importance required to make them due generic 

 criteriums. Time, that is to say the judgment of 

 later entomologists, will decide the question. 



The genus Linoceras seems to be rightly separated 

 from Cryplus. The blunt ending of the antennae in 

 the female, the slender form of the first abdominal 

 segment in both sexes and the greater length of 

 the posterior legs, together with the fact that the 

 undernerve of the disco-cubital cell offers neither an 

 angle nor a projecting veinlet, are in my opinion, 

 sufficient generic characters. Besides the species 



2 



