21 



nen de middelringen van het abdomen bij Glypla 

 altijd eene driehoekige teekening gevormd door twee 

 scheefloopende gleuven en den achterrand, terwijl 

 deze segmenten bij Clislopyga slechts zeer korte 

 scheeve indruksels aan de basis vertoonen ; eindelijk 

 zijn de iiidividuen van het voorlaatstgenoemde ge- 

 slacht slank van bouw, daarentegen die van het 

 laatstgenoemde kort en gedrongen. 



Van het geslacht Glypla vind ik in den Catalogus 

 van L. Kirchner 37 soorten vermeld; dat aantal is 

 echter niet onvoorwaardelijk aan te nemen, aange- 

 zien hoogst waarschijnlijk de soorten van verschil- 

 lende auteurs niet met elkander zullen vergeleken 

 zijn , b. v. die van Desvignes niet met die van Rat- 

 zeburg of Holmgren. Laatstgenoemde kent 15 soor- 

 ten in Zweden, waarvan slechts 5 niet aan Gra- 

 venhorst bekend waren. 



Op onze plaat vindt men bij tig. 2 eene soort 

 afgebeeld, omtrent welke ik eerst getwijfeld heb of 

 zij niet misschien de Restrain van Holmgren zou 

 kunnen wezen, totdat typische exemplaren der laatste 

 soort door de welwillende tusschenkomst van Dr. 

 C. Stal ontvangen, mij aantoonden dat ik met eene 

 zelfstandige soort te doen had. De vergroote figuren 

 la, 2a, Ib en 26 zullen overigens iedereen duidelijk 

 overtuigen dat men hier twee zeer verschillende soor- 

 ten voor zich heeft. Ik heb Glypta clegans beschreven 

 in het XVI" deel van het Tijdschrift voor Entomo- 

 logie, bl. 214, waar hare diagnose aldus is opgesteld : 



Glypla nigra, facie non 1 elongata argenteo-pilosa, 

 ore pedibitsque anlerioribus (lavis, abdominis medio et 

 femoribits poslicis ochraceo rufis. 3 Long. 9 11 mm. 



Het geslacht Clislopyga is zeer arm aan soorten; 

 Gravenhorst kende er 2, Haemorrhoidalis en Inci- 

 lalor, waarvan de laatste reeds aan Fabricius haren 

 naam te danken had. Holmgren heeft er eene bij- 

 gevoegd, Rnfator (zie onze fig. 7); vroeger moet 

 Boyer de Fonscolombe er 2 beschreven hebben 

 (waarschijnlijk in de Ichneumonologie Provencale) , 

 wier namen Erylhraea en Rufescens doen vermoeden 

 dat een van beiden wel met de Holmgrensche soort 

 zou kunnen zatnenvallen. 



Van dit geslacht is, voor zoo verre mij bekend 

 werd, de biologic nog niet beschreven. Van Glypta 

 weet men dat de soorten als parasiten in Microle- 

 pidopter-larven leven ; eenige opgaven dienaangaande 

 vindt men bij Ratzeburg en Kirchner. Ik kan die 



Het ware hier beter te Iczen minus elongata. 



deeply incised oblique lines and the posterior mar- 

 gin, whilst those segments in Clislopyga offer only 

 two very* short oblique impressions at the base and 

 posteriorly two tubercles before the margin; finally 

 the general form of the species of Glypla is slender 

 and fine, that of the Clistopygae on the contrary 

 short and stout. 



In the Catalogue of L. Kirchner I find enumerated 

 37 European species of the genus Glypta; but that 

 number is not to be trusted to, because probably 

 many species of different authors have not been 

 mutually compared , for instance those of Desvignes 

 not with those of Ratzeburg or Holmgren. The lat- 

 ter author knows 15 species in Sweden, of which 

 number only five were unknown to Gravenhorst. 



On this plate the reader will find in fig. 2, a species, 

 as to which I at the first glance doubted whether it 

 might not be the Roslrala of Holmgren, till at 

 length typical specimens of the latter, which the 

 Leyden Museum owes to the kindness of Dr. Carl 

 Stal, proved my species to be distinct. The mag- 

 nified figures la, 2a, 16 and 26 will for the rest 

 convince every one that two different species are 

 here depicted. I gave the description of Glypta 

 elegans in volume XVI of the Tijdschrift voor En- 

 lomologie p. 214, where the diagnose was drawn 

 up as follows: 



Glypla nigra, facie non J elongala argenleo-pilosa , 

 ore pedibusque anlerioribus flams, abdominis medio et 

 femoribus poslicis ochraceo rufis <?. Long. 9 11 mm. 



The genus Clislopyga contains only a few species; 

 Gravenhorst described two of them , Haemorrhoidalis 

 and In citalor , of which the latter had received its 

 name from Fabricius. Holmgren added to them a 

 third species , Rufalor (see fig. 7) ; but Boyer de 

 Fonscolombe must have earlier described two spe- 

 cies (probably in his Ichneumonologie provencale), 

 whose names of Erylhraea and Rufescens coincide 

 so much with that of Holmgren that it is to be 

 feared one of them will be identical with his. 



So far as I could investigate, the economy of 

 this latter genus is still undetected. As to Glypla, 

 it is stated that its species live as parasites in the 

 larvae of Microlepidoptera. Some notices on this mat- 

 ter are to be found in the work of Ratzeburg and 

 Kirchner's Catalogue. I am able to add to them 

 the following record: Mcnsuralor and Incisa were 



Better: minus elongata. 



