41 



Plaat 26. 



Wij hebben de eerste kennis van het geslacht 

 Mesoleplus aan Gravenhorst te danken, die hetzelve 

 in 1829 afscheidde uit den groep der Tryphoniden 

 met de volgende kenmerken, reeds min of meer 

 uit den naam (van peao; midden en lemoi, smal) 

 at' te leiden: achterlijf langwerpig of ovaalachtig, 

 met het eerste segment glad en een weinig gebogen 

 in een dun steeltje en met slanke pooten en sprieten. 

 Dat deze kenmerken zeer vaag zijn ziet ieder; 

 eigenlijk zijn zij slechts tegenstellingen tegen de 

 kenmerken der geslachten Tryphon, Scolobales en 

 Exochus aan de eene zijde, aangezien deze het 

 achterlijf minder gesteeld en bijna zittend hebben, 

 en Sphinctus aan de andere zijde , dat het achterlijf 

 wel gesteeld , maar ruw heeft. Het Gravenhorstsche 

 geslacht Mesoleplus bevatte dus noodzakelijk vrij sterk 

 afwijkende vormen en had geen waren zamenhang. 



Eerst in 1855 , dus 26 jaren later heeft Holmgren 

 getracht hieriu verbetering te brengen, door de 

 kenmerken van het Genus wat naauwer toe te 

 halen, zoodat zijne grenzen enger beperkt werden. 

 In dien tusschentijd was er zoo goed als geene 

 vooruitgang te bespeuren geweest in de stndie der 

 Tryphoniden, waarschijnlijk omdat men te veel 

 moeite had met de indeelingen van Gravenhorst, 

 die ofschoon een uitstekend beschrijver dersoorten, 

 wat de zamenstelling en verbinding der geslachten 

 betreft , verre af was van het rangschikkend valken- 

 oog van Meigen te bezitten. 



Volgens Holmgren behoort Mesoleplus tot de groep 

 der Tryphonides homalopi, zijnde verreweg de rijkste 

 aau geslachten der 4 groepen, aangezien de groep 

 der Tr. prosopi slechts uit 7 geslachten bestaat en de 

 beide andere groepen er elk slechts een bezitten. 

 Eerstgenoemde groep wordt in twee section ver- 

 deeld, naar mate van het aan- of afwezig zijn van 

 eindsporen aan de achterscheenen , en de eerste sectie, 

 met eindsporen, weder in 5 afdeelingen, wier ken- 

 merken echter mijns inziens volstrekt niet duidelijk 

 en scherp genoeg geteekend zijn. In die eerste af- 



Plate 26. 



We owe our first notion of the Genus Mesoleplus 

 to Gravenhorst, who separated it in the year 1829 

 from the group of Tryphonidae on account of the 

 following characters, which are already alluded to 

 in the composition of the name (,uwo a - middle and 

 ten-cos strait) : the abdomen oblong or suboval, with the 

 first segment smooth and subconvex , its petiole strait , 

 the legs and antennae slender. Every one will remark 

 that these characters are rather vague; in reality 

 they are only contrasted with the characteristics 

 of the genera Tryphon, Scolobales and Exochus on 

 one side , as these have the abdomen less petiolated 

 and subsessile, and Sphinclus on the other, which 

 indeed has the abdomen petiolated , but at the same 

 time rough. So, the Gravenhorstian Genus Mesoleptus 

 necessarily contained species of very diverging forms 

 and had no true coherence. 



It was not before 1855, thus after a lapse of 26 

 years, that Holmgren attempted to improve this 

 matter by contracting the characters of the Genus and 

 restraining its limits. In all the time preceding this 

 attempt, no advancement in the study of the Try- 

 phonidae had been visible, probably because the 

 entomologists found too many difficulties in the 

 divisions of Gravenhorst, who although an excellent 

 describer of species , in the case of composing and 

 arranging genera was not gifted with the falcon-eyed 

 perspicacity of a Meigen. 



According to Holmgren Mesoleplus belongs to the 

 group of Tryphonides homalopi, being without con- 

 test the richest in genera of the four groups, counting 

 20 , whilst the group of the Tr. prosopi numbers only 

 7 species and each of the remaining groups only one. 

 The first named is divided by him into two sections , 

 according to the presence or absence of hindspnrs 

 on the posterior tibiae , and the first of those sections ,. 

 the spurred one, moreover into five divisions, whose 

 characters however in my opinion are manifestedly not 

 clear and distinct enough. Now our Genus Mesoleplus 

 appertains to the first of those divisions, whose 



