43 



Plaat 27. 



Van het geslacht Amblijteles Wesm. heb ik op 

 Plaat 7 reeds eenige soorten afgebeeld en in den 

 daarbij behoorenden text de caracters van het ge- 

 slacht uit een gezet en tevens met een woord van 

 de levenswijze der soorten gewaagd ; ik behoef dus 

 hier niet op die beide punten terug te komen. In 

 deze plaat zijn nog drie andere soorteu voorgesteld , 

 waarvan de twee eersten in de vrouwelijke sexe 

 zeer na aan elkander verwant (van Johansoni Holmgr. 

 is het mannetje nog niet bekend). Het verschil 

 tusschen de genoemde soort 5 en Occisorius F. $ 

 komt op de volgende punten neer: 1 is de kop 

 bij Joh. minder breed van onder en de zoom der 

 wangen niet bol uitgebogen ; 2 zijn de sprieten 

 driekleurig (zie fig 3 6 ) terwijl zij bij Occ. eenvoudig 

 zvvart zijn, omgeven door een witten band; 3 ont- 

 breekt bij Jnh. het witte streepje onder de vleugel- 

 basis; 4 zijn de witte vlekjes aan den rand der 

 laatste achterlijfsringen witter, korter en spoelvormig 

 (verg. 3" met 2"). De laatstgenoemde soort is tot 

 heden alleen uit Zweden bekend, maar ook Ambl. 

 indocilis Wesm. , ofschoon mede uit Belgie bekend , 

 schijnt onder de zeldzaamste soorten te behooren. 



Het geslacht Hepiopelmus Wesni. staat in de 

 systematische rangschikking zeer nabij Amblyleles 

 en verschilt zelfs in zoo weinig opzigten dat men 

 met grond vragen mag of het wel noodzakelijk ge- 

 rekend moet worden beiden van elkander af te 

 scheiden. Het onderscheid komt hierop neder dat 

 de tarsen bij het laatstgenoemde geslacht borstel- 

 achtig zijn aan de onderzijde, terwijl zij bij Hepio- 

 pelmus viltachtig zijn, en dat wel bij sommige 

 soorten alleen bij het wijfje. Amblyleles heeft iets 

 meer dan 40 species en Hepiopelmus slechts drie; 

 het is dus ook niet de overgroote menigte van soorten 

 in een geslacht die aanleiding gaf en tot veront- ', 

 schuldiging kan dienen voor deze verbrokkeling. 

 De mannetjes van beide door ons afgebeelde soorten 

 zijn zeer sierlijke dieren , wier sprieten in het midden 

 verdikt en zelfs min of meer gezaagd zijn. Bij fig. 

 b" is de benedenhelft voorgesteld van den voel- 

 spriet van Hep. leucflsligmus Grav. <?, merkwaardig 

 door het witte streepje dat aan de binnenzijde loopt , 

 terwijl het overige gedeelte van de spriet zwart is. 



Eiudelijk ziet men op het beneden-gedeelte van 



Plate 27. 



I did give already on Plate 7 some figures of 

 species of the genus Amblyleles Wesm. and in the 

 text belonging to it, I expounded the characters 

 of that genus and told something about its biology; 

 so I don't want here to return to the matter again. 

 Now on this Plate 27 three more species of Amblyleles 

 are figured, of which the two foremost ones are 

 very nearly related to each other in the female 

 sex, the male of Ambl. Johansoni Holmgr. remaining 

 still undetected. The difference between the menti- 

 oned species 5 and Occisorius F. ? consists in the 

 following points : 1 the head of Joh. is less broad 

 in the underpart , and the edge of the cheeks is not 

 bloated; 2 the antennae are tricolorous (vid. fig. 

 3 b ), whilst in Occ. they are only black with a 

 white band; 3 in Joh. the white line under the 

 base of the wings is missing; 4 the white streaks 

 at the margin of the last abdominal segments are purer 

 of tint, shorter and rather fusiform (compare 3' 

 with 2"). Till this day Ambl. Johansoni has only be 

 caught in Sweden , but Indocilis Wesm. too , though 

 found there and likewise in Belgium , seems to range 

 amongst the rarest Ichneumonides. 



The genus Hepiopelmus Wesm. stands in systematic 

 arrangement very near Amblyleles and even differs 

 from it in such slight respects that we are inclined 

 to ask whether there was sufficient necessity for 

 separating them from each other. The recognised 

 point of disparity is that the tarsi on the underside 

 in the latter genus are covered with bristles , while 

 they are feltlike in Hepiopelmus, and even only so 

 in the females of a certain number of species. Ambly- 

 teles numbers some forty species and Hepiopelmus 

 only three ; whence follows that it is not the excessive 

 number of species which led to the parcelling or can 

 excuse it. The males of both the species, depicted 

 in our table , are very pretty insects , whose antennae 

 are somewhat enlarged and subserriform in the middle. 

 Fig. 5" represents the basal part of an antenna of 

 Hep. leucosligmus Grav. $ , distinguished by the white 

 streak that runs along the underside, while the 

 rest is black. 



The lower part of the plate shows two species 

 belonging to the Genus Lislrodromus Wesm. or per- 

 haps according to modern view to the genus Neoli/pus 



