47 



vrij hoog in het noorden voor, zoo dat eenigen 

 daarvan wel een plaatsje verdienen in dit werk. 

 Men herkent hen terstond aan hunne dikke, ge- 

 zwollen achterdijen en aan de krom gebogen dikke 

 scheenen, die in rust daar zoo naanw tegen aan- 

 gesloten liggen, dat men bezwaarlijk de tandjes der 

 dijen onderscheiden en tellen kan. Er bestaan twee 

 verdeelingen der geslachten van deze groep, die 

 van Forster en van Thomson; de laatste kan ik op 

 dit oogenblik niet ter vergelijking naslaan, daar 

 mij het werk van genoemden schrijver over de 

 Pteromaliniden van Zweden ontbreekt, maar ikher- 

 inner mij dat toen ik het in handen had, zijne 

 indeeling mij niet beviel en dat ik besloot mij aan 

 die van Forster te blijven houden. Deze is zeer een- 

 voudig : 



a. Kop bestekeld Dirrhinus Dalm. 



aa. Kop zonder stekels. 



6. Achterlijfssteel zeer lang . . Smicra Spin. 

 bb. kort. 



c. Sprieten op het midden van 



het voorhoofd ingeplant . . C h a 1 c i s F. 

 cc. Sprieten even boven den 



mond ingeplant Halticella Spin. 



Het laatste geslacht kan des noods vervallen, daar 

 het onderscheid van de inplanting der sprieten van 

 geringe waarde is. Het is mijns inziens bespottelijk , 

 wegens zeker prioriteitsregt te schrijven Smiera in 

 plaats van Smicra, daar de e kennelijk eene druk- 

 1'out is voor c. Smiera toch heeft geene beteekenis 

 in welke taal ook 



Het geslacht Perilampus Latr. behoort tot eene 

 geheel andere groep der Pteromalinen, uitmakende ; 

 de 9 e subfamilie bij Forster en waarvan de meeste 

 soorten door zeer blinkend metallieke liverei uitge- 

 monsterd zijn. 



Wat de biologic der afgebeelde soorten betreft, 

 ik herinner mij ergens gelezen te hebben dat Smicra 

 sispes L. de parasiet is van een der Stratiomyden, 

 't geen ik gereedelijk kan aannemen daar de imago 

 gewoonlijk op riet gevangen wordt; voorts schrijft 

 Boyer de Fonscolombe dat hij Chalcis flavipes op- ! 

 kweekte uit de pop van een Lepidopteron. Perilampus 

 auratus Dalm. werd door Lichtenstein verkregen uit 

 het cocon van Crabro vagus of rubicota en Per. violaceus 

 werd door den Heer Reissig uit een tonnetje ge- 

 kweekt dat vrij aan een draad opgehangen was 

 onder de overblijfselen van eene Tortrix-rups , waar- 



are to be found at a rather high latitude, so that 

 their claims to a place in this work are not to be 

 i denied. They are immediately recognizable on account 

 of their swollen lentiform hinderthighs and the scythe- 

 shaped, pointed tibiae, which in rest are so tightly 

 pressed to them, that it is difficult to distinguish 

 and count the teeth of the serrnlation. 



Two modes of dividing the genera of this group 



were published , viz. those of Forster and Thomson ; 



I am not able at this moment to run over the work 



of the latter, in order to compare his manner of 



division to that of Fo'rster, but I remember very 



j well that some time ago perusing his work on the 



Pteromalidae of Sweden, I could not approve his 



distribution and resolved to keep to that of Forster. 



His classification is as follows : 



o. Head armed Dirrhinus Dalm. 



aa. Head unarmed 



b. Petiole of abdomen long. Smicra Spin. 

 bb. short. 



c. Antennae inserted in the 



middle of the front .... Chalcis F. 

 cc. Antennae inserted a little 



above the mouth Halticella Spin. 



The last genus migh be omitted without preju- 

 dice, as the insertion of the antennae is here not 

 a matter of great importance. In my opinion it 

 is rather ridiculous to write Smiera for Smicra (as 

 some people do in consequence of the right of pri- 

 ority) since the letter e has accidentally and by 

 a typographical slip got the place of the c, Smiera 

 having no signification in any language whatever. 

 The genus Perilampus Latr. belongs to a very 

 different group of Pteromalinidae , namely to the 

 ninth subfamily of Fo'rster, most of its species bea- 

 ring a very gay aspect, due to their metallic and 

 resplendent hue. 



As for the biology of the depicted species, I 

 remember having read somewhere that Smicra sispes 

 L. is the parasite of one of the Stratiomiidae , which 

 agrees very well with the observation that the 

 imago generally is caught sitting on reeds or hove- 

 ring above the water. Boyer de Fonscolombe tells us 

 that he bred Chalcis flavipes out of the chrysalis of 

 some Lepidopteron. Perilampus auratus Dalm. was 

 got by Lichtenstein from the cocoon of Crabro vagus 

 or rubicola, and Per. violaceus, according to Herr 

 Reissig came forth from a cocoon, suspended to 



