PROLEGOMENA. 



RES est inter medicos satis nota, morbos quosdam natura 

 sive causa proxima diversos, externa tamen facie, sive symp- 

 tomatis, adeo similes esse, ut alii ab aliis difficillime internos- 

 cantur. Cum autem morbi natura diversi remedia diversa, 

 quandoque etiam contraria, postulent, summi est momenti ut 

 medicinam facientes morbum quemque, a quovis alio, certo di- 

 gnoscant. 



Dum medici vero, in ipso artis usu versati, de morbis dis- 

 tinguendis saepe incerti sint, merito queruntur, in scriptis de re 

 medica non semper inveniri, quae hanc ambiguitatem solvere 

 valeant. Saepe quidem observatum est, descriptiones, sive his- 

 torias, quas vocant, morborum, in scriptis medicorum reperiun- 

 das, plerumque mancas et imperfectas esse; et nemo est, ut 

 opinor, qui non facile agnoscat, historias morborum pleniores, 

 magis exactas, et characteribus melius distinctas, quam quas 

 adhuc habuimus, desideratas esse. 



Putarunt quidem multi, medicos veteres Graecos et Roma- 

 nes, in observandis et notandis morborum phaenomenis, dili- 

 gentes et solertes fuisse, atque in horum scriptis historias mor- 

 borum complures quae nobis utiles esse possint exstare. Mihi 

 vero videtur, vel ineptam et superstitiosam antiquitatis venera- 

 tionem, vel quandam eruditionis ostentationem, scriptis medico- 

 rum veterum in hac re aestimationem nimiam conciliasse. Mi- 



