PROLEGOMENA. 225 



A tempore igitur Sydenhami in hac re multum laboris nee 

 frustra impensum est ; rem tamen minime adhuc absolutam esse 

 cerrseo. Multa parum accurata, multa erronea, multa denique 

 prorsus falsa, historiis morborum, quas jam habemus, inesse, 

 novit quisque in his aliquantulum versatus ; et novit etiam ex 

 variis causis haec vitia subrepsisse. Scriptores enim, alii ad 

 theorias sibi placentes stabiliendas, alii ad fidem remediis ab 

 ipsis sive inventis sive multum laudatis conciliandam ; vel veri- 

 tatem, praeconceptis occaecati, non percipiebant, vel etiam fictis 

 et falsis corrumpebant. Plures, re omni quovis modo mirabili 

 capti, quod ipsi facile crediderunt, alios credere cupientes, rem 

 omnem praeter modum amplificarimt. Plures denique, ut ob- 

 servationibus, hodie adeo expetitis, famam sibi compararent, 

 historias in museo fictas pro veris tradiderunt. Haec omnia si 

 specialius indigitarem, de imperfecta hactenus morborum his- 

 toria satis clare constaret ; sed haec omnia impraesentiarum 

 praetermitto, et unum solummodo, in historiis morborum con- 

 scribendis, vitium, ad rem nostram maxime pertinens, indicatum 

 volo. 



Multi optimae etiam fidei medici, in morbis observandis dili- 

 genter versati, in historiis eorum conscribendis saepe nimium 

 fecerunt. Non solum enim symptomata morbi cujusvis semper 

 praesentia et inseparabilia, sed plura etiam, et cuncta quidem 

 quovis tempore morbum comitantia, recensuerunt. Ita symp- 

 tomata rarius, nee necessario cum morbo conjuncta, et plura 

 omnino adventitia et fortuita, notarunt ; dum simul ilia inusi- 

 tata et fortuita ab usitatioribus et inseparabilibus distinguere 

 penitus neglexerunt. Hinc, historian! morborum plenissimam 

 reddere conantes, quae ad distinctionem cujusque ab alio 

 quovis conferre possent, omiserunt, immo difficiliorem reddi- 

 derunt. 



De hacce in historiis morborum redundantia saepe conquest! 

 medicinam facientes, pathognomonica quae dicuntur desidera- 

 runt ; hoc est, ut notentur symptomata ilia pauca, quae cuique 

 morbo adeo propria sunt, ut ab illis solis quisque morbus ab 

 alio quovis illico et certo dignoscatur. Hujusmodi autem pa- 

 thognomonica in scriptis medicis nondum data, neque unicuique 

 morbo assignata sunt ; nee quantum video nisi per Nosologiam 

 Methodicam, rite institutam, assignari queunt. 



