232 PROLEGOMENA. 



Quod ut efficerem, primo species plures, ut diversas a Sauva- 

 gesio recensitas, pro una eademque habui, et sub uno titulo po- 

 sui ; atque hujus rei rationes locis suis idoneis posthac traden- 

 dae sunt. 



Deinde, cum species idiopathicas solum pro veris et genuinis 

 enumerare velim, quotquot pro symptom aticis habere potui, toti- 

 dem ex numero specierum apud Sauvagesium sustuli. Cum 

 autem, in recensione specierum symptomaticarum aliquis usus 

 sit, earum recensionem, seorsum tamen, denuo apposui. 



Denique, alia et praecipua ratio, qua specierum, a Sauvagesio 

 recensitarum, numerum minuendum esse censui, ea est, qua 

 plures ab eo pro diversis positas, pro specierum varietatibus, 

 tantum habui et enumeravi. 



Hoc autem est, quod in Nosologia Methodica maxime difficile 

 videtur, dicere nimirum, quid pro ipsa specie morbi, quid pro 

 ejusdem speciei varietate tantum, habendum sit. Cum autem 

 criteria ilia, quae in Zoologia et Phytologia, ad species a varie- 

 tatibus certius distinguendas adhiberi possint, in Nosologia 

 Methodica nequaquam invenienda sint ; varietates morborum a 

 speciebus distinguere ubique difficilius erit. Quamobrem varie- 

 tates plures recensere, tutissimum et fere necessarium esse duxi. 

 Ejusmodi vero distinctionem, in artis usu utilissimam fore ratus, 

 illam adhiberi ubique annisus sum ; quod si non in omnibus, 

 cum aeque certa cognitione, cum aliqua saltern verisimilitudine, 

 diligenter quae sequuntur pensitatis, saepe fecisse videor. 



Cum morbus aliquis, quo plures homines laborant, symptom- 

 ata cujusdam speciei characteristica omnia et sola, in unoquoque 

 ostendit ; quantumvis haec in alio minus, in alio magis vehem- 

 entia sint, hoc speciem diversam exhibere non putamus ; et, in 

 universum, morbos gradu solum differentes, non nisi ejusdem 

 speciei varietates praebere censemus. 



Tune igitur de varietate a specie distinguenda quaestioni tan- 

 tum locus est, cum in diversorum hominum morbis, vel ex so- 

 litis cujusvis speciei symptomatis, quaedam absint, vel iisdem 

 quaedam addita sint. 



Cum ex symptomatis solitis quaedam absint, quoties inter 

 symptomata, quae magis, et ea quae minus, essentialia sunt dis- 

 tinguere liceat, ex horum absentia non nisi varietatem adesse 

 concludimus. 



