234 PROLEGOMENA. 



rumque hominis infecti condition! cuidam, potius quam conta 

 gioni, qualitate vel viribus diversae, tribui possunt. 



Morbos, itaque, eadem contagione specifica ortos, simillimae 

 naturae esse credendum ; ejusmodi morbos etiam vix, nisi unicam 

 ejusdem generis speciem, praebere ; immo, earum diversitatem 

 quandam aliquando observatam, non nisi ejusdem speciei varie- 

 tatem indicare, suspicandum est. 



Haec omnia, non solum de cxanthematis contagiosis, sed etiam 

 de plerisque febribus epidemicis, dicta velim. Hanc autem 

 opinionem, de similitudine febrium epidemicarum proferens, a 

 gravis auctoritatis viro Sydenhamo, hujusmodi febres specierum 

 plurium esse statuente, dissentire cogor. Recte quidem, an se- 

 cus, multum dubito; et posteris litem dirimendam relinquo, 

 hoc simul praemonito, plurimum medicinam facientibus inter 

 futurum, de alterutrius sententiae veritate sibi satisfacere, vel 

 potius quos limites utrique sint ponendi, statuere. 



Altera res, quae similitudinem morborum, in diversis homini- 

 bus, ostendere possit, est similitude remediorum quibus sanantur. 

 Similitude quidem morborum in similitudine causae eorum 

 proximae, qualiscunque sit, revera consistit ; cum remedia vero 

 morbis medeantur, tantum quatenus causas eorum proximas tol- 

 lant, morbos, qui iisdem omnino remediis sanantur, ejusdem 

 naturae esse oportet. 



Hujusmodi ratiocinatio, turn ad phlegmasiarum missione san- 

 guinis, turn ad febrium intermittentium cortice Peruviano sana- 

 tarum, similem naturam indicandam, plurimum certe facere 

 potest. Hanc autem doctrinam, utcunque in praxi mediea 

 aliquando utilem, fallacem tamen, neque in praxi, neque in No- 

 sologia methodica, nisi caute admodum, adhibendam esse censeo. 

 Apud vulgus medentium quidem, remedia eadem quibusque 

 fere ejusdem generis, speciebus, et harum varietatibus adhiberi, 

 et hinc genera plura nullo modo specie differre, videantur. Sed 

 peritiores norunt, morbos, aliquo modo diversos, rarius quam 

 putatur, ab iisdem prorsus remediis sanari : bene etiam no- 

 runt, ex promiscua remediorum adhibitione fieri, quod eadem 

 remedia adeo saepe frustranea, sanationes saltern minus perfectae 

 sint. Porro, norunt expertissimi, ad recte medendum, omnino 

 opus esse, ut remedia, non solum generi sed speciei cuique, et 

 saepe etiam varietatibus quibusdam, apprime sint accommodata. 



