PHLEGMASIAE. 265 



(CYNANCHB.) 



Cynanche purpuro parotidoea, S. sp. 15, vel ad malig- 

 nam, sp. 3. vel ad Scarlatinam pertinere videtur. 

 Cynanchae symptomaticae sunt, 



a. A causis externis. 



Cynanche epidemica, S. sp. 2. Amphimerina anginosa, 

 sp. 12. Febris anginosa, Huxham de ae're. Cynanche 

 prunella, S. sp. 12. exanthematica, sp. 4. arthritica, 

 sp. 10. hepatica, sp. 8. a dysenteria, sp. 13. 



b. A causis externis. 



Cynanche a deglutitis, S. sp. 9. mercurialis, sp. 11 

 Cynanche thymica, S. sp. 7> raro inflammatoria est, et 

 vix hujus loci. 



G. XI. PNEUMONIA.* 



Pyrexia; dolor in quadam thoracis parte; respiratiodifficilis; 

 tussis. 



Febris pneumonica, Hoffm. ii, 137- Macb. p. 435. 

 Species sunt, 



1. Pneumonia (peripneumonia) pulsu non semper duro, 

 aliquando molli ; dolore thoracis obtuso ; respiratione 

 perpetuo difficili, saepe non nisi trunco corporis erec- 

 to exercenda ; faciei tumidae colore purpureo ; tussi 

 plerumque humida, saepe cruenta. 

 Peripneumonia, S. gen. 112. Lin. 34. Vog. 51. Sag. 

 gen. 311. Boerh. 820. Juncker 67- 



i. Peripneumoniae idiopathicae simplices. 

 Peripneumonia pura sive vera Auctorum S. sp. 1. 

 Peripneumonia gastrica, S. sp. 11. Morgagn. de caus. 

 et sed. epist. xx. art. 30, 31. t 



* Ab omni aevo, in hunc fere diem, scriptores medici, et eos secuti Nosologi omnes, 

 phlegmasiarum pectoris interni duo esse genera, peripneumoniam scilicet et pleuritidern, 

 statuerunt. Recentiores autem ex sectione cadaverum didicerunt, veteres de sede, ideo- 

 que de differentia horum morborum saepe falso statuisse, et quern in pleura costali sedem 

 habere veteres putabant, saepius in pleura pulmonem investiente situm fuisse invenerunt 

 anatomic! recentiores. Novimus, porro, quod si quidem morbi illi diversam aliquando 

 sedem habuerint, id tamen per symptornata vix certo cognosci posse ; et, utcunque sit, 

 morbos illos quatenus, quovis modo distinctos, revera maxime esse affines, plerumque si- 

 mul conjunctos, et eosdem distinxisse ad usus medicinae parum omnino contulisse. Hisce 

 igitur perpensis, phlegmasias pectoris interni non nisi genus unicum constitueie, cum 

 Hoffrnanno expertissimo putamus ; quamobrem hujusmodi genus hie sub nomine Pneu- 

 moniae posuimus. Symptoraata, quae pro characteristicis adhibuimus, cum quae in 

 omni phlegmasia pectoiis interni semper adsint, et in qualibet praecipua sint, ea recte 

 characterem genericum constituere videntur. 



An species diversae vere statuendae sint, anceps haereo. Sed, opinionibus et consue- 

 tudini medicorum aliquid concedere volens, peripneumoniae et pleuritidis quatenus, vel 

 ex opinione medicorum vel ex propria observatione, eas distinguere liceat, characteres 

 specificas dedi. Interim tamen observari velim, inter illos morbos, utcunque aliquando 

 cQstinctos, Hmites accuratos plerumque non ponendos esse. 



f Ad Peripneumoniam, an ad Pleuritidem, potiuspertinet haec varietas, raihi non certo 

 constat. 



VOL. I. S 



